อาจังอยู่บ้าง
“ท่านไม่กลัวความลำบากเสียหน่อย” เยว่ชิงเหอเงยหน้าขึ้นแย้ง
“เจ้าจะไปรู้อะไร” เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าดูข้าตอนนี้สิ แม้แต่จะยืนยังขี้เกียจเลย นั่งได้ก็จะไม่ยืน นอนได้ก็จะไม่นั่ง ความลำบากบางอย่างทนไปก็ไม่มีความหมาย มิเช่นนั้นจะต้องการของหวานไปทำไม เจ้ายังเล็ก ไม่เข้าใจหรอก ฝึกกระบี่ของเจ้าไปดีๆ เถอะ”
“เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล” เซียวอันชักจะฟังต่อไปไม่ไหว อดไม่ได้ที่จะดุขึ้นมา “คำพูดบ้าบออะไรกัน ลำบากไม่มีความหมายรึ? ทหารที่ชายแดนคนไหนบ้างที่ไม่ลำบาก ในฐานะนักสู้ สิ่งที่ไม่กลัวที่สุดก็คือความลำบาก กลัวเพียงแค่ไม่มีพรสวรรค์และไม่มีทรัพยากร เจ้าเด็กนี่กลับดี อยู่ในความสุขแต่ไม่รู้จักความสุข ทั้งไม่มีพรสวรรค์ ทั้งยังรังเกียจความลำบาก ตนเองไม่เอาดีไม่พอ ตอนนี้ยังจะพาเหอเอ๋อร์ออกนอกลู่นอกทางอีก”
พรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ของเยว่ชิงเหอ เซียวอันเห็นอยู่เต็มตา มันยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ในอนาคตจะต้องมีความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ในด้านเพลงกระบี่อย่างแน่นอน และจะกลายเป็นร่มคุ้มภัยข้างกายเซียวเหยียน เขาจะปล่อยให้เจ้าเด็กบ้าคนนี้ทำลายที่พึ่งในอนาคตของตนเองได้อย่างไร
“ท่านลุงอัน ข้าว่าพี่เหยียนพูดถูกนะเจ้าค
