ัดริมฝีปากของตนรีบแบกกล่องไม้ไว้ด้านหลัง คว้าข้อมือของเขาแล้ววิ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็ว“รีบไปกันเถอะ!” ท่ามกลางพายุฝน ดวงตาของยูรินะเต็มไปด้วยความเศร้าและความมุ่งมั่น “พี่อามามิยะเข้าสู่สภาวะเทพีแห่งหยาดฝนแล้ว ถ้าเราอยู่ที่นี่อีกแค่วินาทีเดียวเขาจะต้องเผาผลาญอายุขัยไปจำนวนมาก! รีบไปกันเถอะ!”ฟุรุฮาระ โยชิกิถูกยูรินะลากไป จึงได้แต่รีบเปลี่ยนทิศทางและวิ่งอย่างรวดเร็วมือของยูรินะล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบจอยสติ๊กสีฟ้าเทาออกมา นิ้วของเธอกดปุ่มอย่างรวดเร็วเป็นชุดบน บน ล่าง ล่าง ซ้าย ซ้าย ขวา ขวา บี เอ บี เอเมื่อกดปุ่มสุดท้าย จอยสติ๊กสีฟ้าเทาก็กลายเป็นลำแสงบางๆ พุ่งไปยังขอบฟ้า แล้วหายไปท่ามกลางสายฝนไอเทมระดับอี ‘จอยสติ๊กส่งสัญญาณ’……อีกด้านหนึ่งของภูเขาโชตะไอแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นร่างในชุดดำที่กล้าหาญพุ่งขึ้นไปบนยอดเขา เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย “อามิยะ?” เขาเบิกตากว้าง “เขาบ้าไปแล้วเหรอ? คนเดียวถือดาบมากาตสึ แล้วกล้าไปสู้กับสิ่งนั้นงั้นเหรอ?! ทาเคฮิเมะ! เร็ว!พวกเราไปช่วยเขากัน!”โฮชิมิ โชตะ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย คว้าดาบยาวสีแดงที่เอว เขารีบวิ่งขึ้นไปบนยอดเขาอย่างรวดเร็วเขาเพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างบางที่สวมเสื้อคลุมสีแดงสดก็ยื่นมือมาขวางเขาไว้“โชตะ ที่นั่นอันตรายเกินไป” ดวงตาเย้ายวนของทาเคฮิเมะจ้องมองโชตะอย่างจริงจัง “ถึงเจ้าจะเป็นนายของข้าแต่ก็เป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาคนหนึ่ง แค่คลื่นพล
