ังจากการต่อสู้เพียงเล็กน้อย ก็อาจทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้”“แต่ฉันทิ้งเขาไว้คนเดียวไม่ได้!”“เขาทำแบบนี้ก็เพื่อให้พวกเจ้าหนีออกไปอย่างปลอดภัย หากเจ้ากลับไป ทุกสิ่งที่เขาทำก็จะสูญเปล่า”ทาเคฮิเมะมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลำบากใจของโฮชิมิ โชตะ สีหน้าของเธอแสดงความอ่อนโยน เธอจับมือของโชตะ แล้วพูดเบาๆ ว่า “โชตะ เจ้าอยากรู้ไม่ใช่หรือว่า ไฉนข้าต้องยอมรับเจ้าเป็นเจ้าของดาบ? หากเจ้าวิ่งลงเขาได้ภายในสิบนาที ข้าจะบอกเจ้าเอง……แต่หากเจ้าทำไม่ได้ กลับไปเจ้าจะต้องถูกลงโทษนะ นี่คือเกมของพวกเราในวันนี้”ทาเคฮิเมะปล่อยมือโชตะ ถอยหลังไปสองก้าว เธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝน เสื้อคลุมสีแดงสดพลิ้วไหวตามสายลม ยิ้มบางๆ“เอาล่ะ เจ้าของดาบของข้า โฮชิมิ โชตะ……เจ้าพร้อมจะเริ่มเกมของวันนี้หรือยัง?”โฮชิมิ โชตะ มองเธออย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองร่างในชุดดำที่กำลังจะถึงยอดเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจหันหลังวิ่งลงเขาไป “ผมจะปกป้องตัวเองให้ดี”เสียงของโฮชิมิ โชตะ ดังมาท่ามกลางสายฝน “คุณต้องพาอามามิยะกลับมาอย่างปลอดภัย!”ทาเคฮิเมะมองดูร่างของ โฮชิมิ โชตะ ที่วิ่งลงเขาอย่างบ้าคลั่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยิ่งเข้มข้นขึ้น เธอหันกลับมามองเงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวบนยอดเขา รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไปเธอแค่นเสียงอย่างเย็นชา เท้าทั้งสองกระทืบพื้นอย่างแรง ทำลายภ
