ง เริ่มก่อตัวขึ้นที่รอยแยกของมันเมื่อรู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถทำลายฟ้าดินได้ สีหน้าของ อามามิยะ ฮารูกิ ก็ดูหม่นหมองอย่างยิ่งเขาดูเหมือนจะตัดสินใจบางอย่าง จึงถอดกล่องไม้ที่หลังออกแล้วส่งให้ยูรินะ“อะไรเหรอคะ?” ยูรินะงุนงง“ระยะโจมตีของสิ่งนั้นไกลเกินไป ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราจะต้องตายกันหมดที่นี่” ฮารูกิพูดอย่างสุขุม “แจ้งให้ทาคิชิโระมาที่นี่ เธอกับฟุรุฮาระพาดาบมากาตสึเหล่านี้ไปก่อน ฉันจะไปถ่วงเวลามันสักพัก”“อามามิยะ นั่นมัน……”ฟุรุฮาระ โยชิกิที่เพิ่งโซซัดโซเซลุกขึ้นจากพื้น เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อห้ามปราม แต่ฮารูกิก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน“ไปซะ!”ชิ้ง!!เสียงดาบดังกังวานขึ้นอย่างชัดเจน ดาบยาวสีน้ำเงินเข้มถูกชักออกจากฝักเปรี้ยง!สายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้า หยดน้ำฝนหยดหนึ่งทะลุผ่านโดมมืดมิด ตกลงบนใบมีดสีน้ำเงินเข้ม แตกกระจายเป็นละอองน้ำเล็กๆ กระเซ็นออกไปตามมาด้วยหยดที่สอง… หยดที่สาม……ในชั่วพริบตา ห่าฝนก็ทะลักลงมาจากท้องฟ้าอย่างกึกก้อง ราวกับแม่น้ำสีเงินบนฟากฟ้า ท่วมท้นภูเขาฟูจิที่เต็มไปด้วยรอยร้าว
