่งอวัยวะใดๆ ก้มลงมองดูมดปลวกเหล่านี้ที่กำลังหนีออกจากภูเขาไฟฟูจิอย่างบ้าคลั่งในชั่วขณะถัดมา บนใบหน้าของมันปรากฏรอยแยกตามแนวตั้งขึ้นมา เผยให้เห็นเขี้ยวที่แหลมคมและโพรงสีแดงเลือดอยู่ด้านหลังมันหันหน้าไปยังทิศทางที่ทั้งสี่คนกำลังหนี พลังเทวะอันทรงพลังรวมตัวกันอย่างรวดเร็วที่บริเวณรอยแยก เปล่งประกายสีแดงวาบตูม!!!เส้นสีแดงบางๆ พุ่งออกมาจากรอยแยก กวาดผ่านภูเขาที่แตกสลายไปยังร่างทั้งสี่ในชั่วพริบตา เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับเปลวไฟที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าตามเส้นทางที่มันลากผ่าน!“หลบ!!!”ฮารูกิเห็นภาพนั้นแล้วม่านตาหดเล็กลงทันที เขาถีบเท้าใส่หน้าอกของ ฟุรุฮาระ โยชิกิ อย่างแรงจนกระเด็นไป อีกมือหนึ่งกอดยูรินะไว้แนบอก แล้วกระโดดไปทางด้านขวาของภูเขาส่วนทาเคฮิเมะที่คอยปกป้องโชตะอยู่ข้างๆ ก็รีบกอดเขาไว้แล้วเคลื่อนตัวหลบเส้นสีแดงนั้นในทันทีแสงไฟจ้าบาดตาครอบคลุมสายตาของทุกคน คลื่นลมอันน่าสะพรึงกลัวพัดพาพวกเขาลอยละลิ่ว ท่ามกลางเศษหินที่กระเด็นไม่หยุด ร่างของพวกเขาก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างหนัก “พี่อามามิยะ!”ยูรินะลุกขึ้นจากพื้น เห็นว่าหลังของฮารูกิมีรอยเลือดจากการถูกเศษหินขูดขีด จึงร้องออกมาด้วยความตกใจ“แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ฉันไม่เป็นไร” ฮารูกิจัดชุดกิโมโนสีดำกลับเข้าที่ สูดหายใจลึก แล้วลุกขึ้นจากพื้นดินที่ไหม้เกรียมและเต็มไปด้วยรอยแตก ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปยังเทพศพบนยอดเขาอย่างเด็ดเดี่ยวแสงสีแดงริ้วที่สอ
