้เป็นห่วงสักหน่อย!”รอยยิ้มบนใบหน้าของ [ทาเคฮิเมะ] ยิ่งสดใสขึ้น“ทาเคฮิเมะ คุณมั่นใจจริงๆ เหรอ?” อามามิยะ ฮารูกิถามอย่างจริงจัง“ไม่รู้สิ ข้าไม่เคยแข่งแรงกับภูเขามาก่อน” [ทาเคฮิเมะ] ยักไหล่“งั้นคุณก็ลองดูสิ”ฮารูกิดึงโชตะและยูรินะถอยหลังไปหลายก้าว ในเมื่อตอนนี้ไม่มีใครสามารถดึง [โซซัง] นี้ออกมาได้ พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเชื่อใจ [ทาเคฮิเมะ] สักครั้งเธอหันกลับมามองพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้า“ใกล้เกินไป ถอยหลังไปอีก”คนทั้งสี่ชะงัก แล้วถอยหลังไปร้อยเมตรทันที ก่อนจะหยุด“ถอยอีก” [ทาเคฮิเมะ] พูดต่อมุมปากของพวกเขากระตุกเล็กน้อย แล้วถอยหลังไปอีกสามร้อยเมตร“ถอยต่อไป!”“……มันจะเกินไปหรือเปล่า?” ฟุรุฮาระ โยชิกิอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “เธอจะผ่าภูเขาทั้งลูกออกเป็นสองซีกหรือไง?”“ไม่ต้องสนใจ พวกเราฟังที่เธอบอกก็พอ ถอยก็ถอย”อามามิยะ ฮารูกิดึงเขาไว้ แล้วถอยหลังไปอีกห้าร้อยเมตร จนกระทั่ง [ทาเคฮิเมะ] ที่สวมเสื้อคลุมสีแดงกลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ ในสายตาของพวกเขา ทุกคนถึงได้หยุดเห็นดังนั้น [ทาเคฮิเมะ] ค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองด้ามดาบครึ่งเล่มตรงหน้า“[โซซัง]?” เธอพึมพำ “ข้าอยากรู้จริงๆ ว่า ภูเขาลูกนี้ของเจ้า… หนักแค่ไหนกัน!” เธอยื่นมือทั้งสองข้างที่นุ่มนวลออกไป จับด้ามของ [โซซัง] สูดหายใจเข้าลึก แล้วออกแรง!ตูม!!!เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากยอดภูเขาไฟฟูจิ คลื่นอากาศที่น่ากลัวซัดออกมา หิมะ
