รับ นี่คือภารกิจของผม”“นายคิดว่ามันคุ้มค่าจริงๆ น่ะเหรอ?”ยูริ ทากิชิโระเงียบไปชั่วขณะ แล้วหันไปมองเด็กหญิงตัวน้อยที่กอดร่มสีเหลืองสดใสนั่งอยู่ตรงมุม กำลังมองเขาอย่างขลาดกลัว มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย “ครับ คุ้มค่า”หลินชีเยี่ยมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของยูริ ทากิชิโระครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ไม่ต้องกังวลไป เวทย์ต้องห้ามนี้กำลังฆ่ากูลในแวดวงผู้เลื่อมใส พวกมันไม่มีเวลาไปฆ่าคนธรรมดาแล้ว”ยูริ ทากิชิโระมองไปที่ดวงอาทิตย์สีดำที่แผ่รังสีน่ากลัวบนท้องฟ้า สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย “พี่ชิจิยะ คุณเก่งจริงๆ ทำในสิ่งที่ผมทำไม่ได้ได้อย่างง่ายดาย”“ฉันแค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเท่านั้น” หลินชีเยี่ยส่ายหัว สายตาทอดมองร่างที่กำลังต่อสู้อย่างกล้าหาญท่ามกลางกูลในระยะไกล เขายิ้มเล็กน้อย “และฉันก็ไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง”ยูริ ทากิชิโระมองตามสายตาของเขา ดวงตาคล้ายดาวกางเขนปรากฏแววอิจฉา“แต่นายก็อย่าเพิ่งดีใจเร็วนัก” หลินชีเยี่ยเตือน “ถึงแม้จะไม่มีภัยคุกคามจากกูลแล้ว แต่คนพวกนี้ก็ยังคงฆ่าฟันกันเอง ในแง่หนึ่ง มันน่ากลัวกว่ากูลเสียอีก”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของยูริ ทากิชิโระก็กลับมาเคร่งเครียดอีกครั้งเขาขมวดคิ้ว ราวกับกำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง“พี่ชิจิยะ คุณคิดว่า… ผู้คนจะหยุดต่อสู้กันได้อย่างไร? ทำไมทุกคนถึงไม่ใจดีและอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียวล่ะ?”หลินชีเยี่ยจ้องมองดวงตาของอีกฝ่าย สีหน้าดูซับซ้อน “ทา
