“อืม” หลินชีเยี่ยพยักหน้าเบาๆ ชี้ไปยังกูลสองตัวที่กำ ลังอาละวาดอยู่ในเมืองที่ไกลออกไป “ฆ่าพวกมันซะ”
“ครับ”
ผู้ช่วยพยาบาลขั้นพิภพทั้งสามคนพุ่งออกไปพร้อมกัน มุ่งหน้าไปสังหารกูลทั้งสองตัวด้วยท่าทางดุดัน
หลินชีเยี่ยได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ตอนนี้กูลที่ปรากฏตัวที่นี่ล้วนอยู่ในขั้นพิภพทั้งสิ้น ในสถานการณ์ที่เป็น สามต่อสอง การกำ จัดกูลสองตัวนี้ถือเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว ส่วนเหตุผลที่เขาไม่ลงมือเองนั้น ก็เพราะว่าเขามีเรื่อง สำ คัญกว่าที่ต้องทำ
หลินชีเยี่ยลอยตัวอยู่กลางอากาศ ก้มมองเมืองที่กลายเป็นซากปรักหักพังเบื้องล่าง ในสมองกำ ลังพลิกอ่านตำ รา เวทย์ต้องห้ามที่เมอร์ลินทิ้งไว้
ในที่สุด สายตาก็หยุดอยู่ที่เวทย์ต้องห้ามบทหนึ่ง
เขาสูดหายใจลึก วางมือลงบนด้ามดาบ [จั่นไป๋] แล้วออกแรงชักมันออกจากฝัก
เขายกคมดาบขึ้น ลอยอยู่กลางอากาศ ค่อยๆ วาดลงบนเมืองที่กลายเป็นซากปรักหักพังเบื้องล่าง พร้อมกันนั้น สี ดำ ของราตรีพลันพวยพุ่งออกมาจากรอยดาบ
รอยดาบเป็นพู่กัน ราตรีเป็นหมึก ภายใต้การสลักของดาบยาวที่ไม่คำ นึงถึงระยะทาง ใจกลางเมืองโอซาก้า วง เวทย์ขนาดใหญ่และซับซ้อนกำ ลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
……
ภูเขาไฟฟูจิ
หิมะขาวโพลนปกคลุมบนเขาสีดำ สี่ร่างเคลื่อนตัวช้าๆ มุ่งสู่ยอดเขา ท่ามกลางลมหนาวเย็นยะเยือก
นกกระดาษมากมายบินผ่านเหนือศีรษะทั้งสี่ โอบล้อมรอบภูเขา วนเวียนบนท้องฟ้าไม่หยุด ราวกับกำ ลังมองหา บางสิ่ง
