โฮชิมิ โชตะสวมชุดปีนเขาหนา พ่นไอขาวออกมาเบาๆ เขาหยุดเดิน มองกลับไปทางด้านหลัง
ผ่านเมฆหมอกบางเบา มองเห็นเมืองเบื้องล่างภูเขาอย่างเลือนราง ทุกหนแห่งมีควันหนาลอยขึ้นและเปลวไฟลุก โชน พวกเขายืนอยู่บนภูเขาหิมะแห่งนี้ ราวกับเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทางธรรมชาติที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมือง
“ดูเหมือนในเมืองจะวุ่นวายไปหมดแล้ว” โฮชิมิ โชตะพูดพลางขมวดคิ้ว
“พลังที่ส่งผลต่อจิตใจผู้คนดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ” อามามิยะ ฮารูกิไม่หันกลับมา เดินต่อไปยังยอดเขา อย่างมุ่งมั่น พลางพูดอย่างสงบ “ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งต้องรักษาความสงบในใจ หากเกิดอารมณ์ด้านลบมากเกิน ไป จะถูกกัดกร่อนจิตใจได้ง่าย……พวกเราที่อยู่บนภูเขายังดี แต่ตอนนี้ในเมืองเต็มไปด้วยความวุ่นวายและจลาจล เมื่อ ประชาชนตกอยู่ในความหวาดกลัว พวกเขาจะถูกมลทินโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป สักวันพวกเขาจะ สูญเสียสติสัมปชัญญะและฆ่าฟันกันเองจนตาย และยิ่งเป็นประชาชนผู้บริสุทธิ์และมีจิตใจดีงาม ก็จะยิ่งถูกฝูงชนที่ คลุ้มคลั่งฆ่าตายในความวุ่นวายได้ง่าย ในเมืองที่ชั่วร้ายนี้ ความดีงามจะกลายเป็นบาปมหันต์ที่นำ ไปสู่ความตาย……เวลา ที่เหลือของพวกเรามีไม่มากแล้ว”
