หลายคนไต่ขึ้นไปทีละน้อยตามแนวเขาที่โค้งเป็นวงกลม ความดันอากาศยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ประกอบกับความหนาว เย็นและความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน ทำ ให้ยูรินะและโฮชิมิ โชตะเริ่มหมดแรง ใบหน้าของพวกเขาปรากฏรอยแดงที่ผิด ธรรมชาติ แม้จะเป็นเช่นนั้น ก้าวเดินของพวกเขาก็ไม่มีทีท่าจะหยุดชะงักแม้แต่น้อย รองเท้าปีนเขาหนักอึ้งเหยียบลงบน หิมะขาว ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
ในโลกที่เต็มไปด้วยบาปและความชั่วร้ายนี้ พวกเขาคือผู้บุกเบิกที่แบกรับอนาคตของอารยธรรมไว้บนบ่า
ทันใดนั้น ยูรินะราวกับค้นพบบางสิ่ง ดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นมา
“เจอแล้ว!”
“เจอแล้วเหรอ? อยู่ที่ไหน?”
“อยู่ในปากปล่องภูเขาไฟที่มุมยอดเขา ถูกหิมะปกคลุมไว้”
“นำ ทางเลย!”
ยูรินะรีบเดินจากท้ายแถวขึ้นมาด้านหน้าสุด นำ ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่นกกระดาษชี้นำ
ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็ปีนขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของภูเขาไฟฟูจิ ปากปล่องภูเขาไฟสีดำ เข้มล้อมรอบด้วยหิมะขาว หนา ลานหิมะหลายแห่งกระจัดกระจายอยู่บริเวณปากปล่องภูเขาไฟที่เงียบสงัด ดูราวกับรอยด่างขาว
นกกระดาษจำ นวนมากบินวนเวียนอยู่เหนือปากปล่องภูเขาไฟ หลังจากที่พวกยูรินะมาถึง พวกมันก็ร่อนลงอย่าง รวดเร็ว บินตรงไปยังลานหิมะสีขาวแห่งหนึ่งท่ามกลางหิมะขาวหนาทึบ ด้ามดาบสีเข้มครึ่งหนึ่งโผล่พ้นออกมา เหมือน
