ก้อนหินขนาดฝ่ามือ แทบจะกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกับภูเขาที่ไหม้เกรียมโดยรอบ หากไม่สังเกตอย่างละเอียด ก็แทบจะ ไม่สามารถแยกแยะมันออกมาได้
ทั้งสี่คนเดินเข้าไปใกล้ด้ามดาบ ก่อนจะสบตากันและกัน สีหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความยินดี
โฮชิมิ โชตะถอนหายใจเบาๆ “ดูเหมือนว่าคำ ทำ นาย ‘สถานที่ที่ถูกปกป้องโดยเทพศพ’ ก็เป็นข้อมูลเท็จอีกอย่าง หนึ่ง โชคดีที่ไม่ได้ให้ยูริ ทากิชิโระตามพวกเรามาด้วย ไม่อย่างนั้นก็คงเสียเที่ยวเปล่า”
“เอาล่ะ มาดึง [โซซัง] ออกมากันเถอะ ตอนนี้ เก้าดาบมากาตสึมารวมตัวกันที่นี่แล้ว พวกเราควรรวมดาบทั้งเก้า เข้าด้วยกันโดยเร็วที่สุด”
โฮชิมิ โชตะถามอย่างสงสัย “พูดถึงเรื่องนี้ แล้วจะรวมดาบทั้งเก้าเข้าด้วยกันยังไง? คงไม่ใช่ว่าต้องเอาไปหลอม ใหม่ทั้งหมด แล้วหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวหรอกนะ?”
ฟุรุฮาระ โยชิกิอ้าปาก เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อมองไปที่อามามิยะ ฮารูกิ เขาก็หุบปากลงแล้วเงียบไป
อามามิยะ ฮารูกิเดินไปที่ด้ามดาบครึ่งท่อนนั้น ค่อยๆ ยื่นมือไปจับด้ามดาบ สูดหายใจลึก แล้วออกแรงดึงขึ้น……
[โซซัง] ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“หืม?” อามามิยะ ฮารูกิชะงัก เขาไม่ยอมแพ้ จึงกำ ด้ามดาบแน่นอีกครั้ง ใช้แรงทั้งหมดที่มี ดึงขึ้นอีกครั้ง!
