ด้ามดาบยังคงไม่ขยับเขยื้อน อามามิยะ ฮารูกิขมวดคิ้วแน่น ดาบในมือเหมือนกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับยอด เขาแห่งนี้ ไม่ว่าเขาจะออกแรงมากแค่ไหนก็ไม่สามารถขยับมันได้แม้แต่น้อย
“อามามิยะ นายไม่มีแรงพอหรอก ให้ฉันลองดูบ้าง” ฟุรุฮาระ โยชิกิที่ร่างสูงใหญ่เดินมาตรงหน้า [โซซัง] ถอดเสื้อ ด้านบนออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีทองแดงที่แข็งแกร่ง เขาที่ตีเหล็กและหลอมอาวุธมาหลายปี มีร่างกายที่แข็งแรงกว่า อามามิยะ ฮารูกิมากนัก
เขาเดินมาที่หน้าดาบอย่างมั่นใจ ใช้สองมือจับด้ามดาบแน่น ก่อนจะคำ รามเบาๆ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งในทันที!
ด้ามดาบในมือยังคงตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างภูเขา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“แปลกจริง ดาบเล่มนี้มันปักเข้าไปได้ยังไงกัน?” ฟุรุฮาระ โยชิกิลองหลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถดึงมันออกมาได้ จึง เอ่ยปากอย่างสงสัย
“ยอมแพ้เถอะ ดาบเล่มนี้ พวกเจ้าถอนมันออกมาไม่ได้หรอก”
ในตอนนั้นเอง ควันสีเขียวลอยออกมาจาก [โซซัง] กลายร่างเป็นชายชราที่ห่อหุ้มร่างด้วยเสื้อคลุมสีดำ ยืนอยู่ ข้างๆ ด้ามดาบ
“วิญญาณดาบ [โซซัง]?” อามามิยะ ฮารูกิเห็นคนผู้นี้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
