“ในยุคโบราณ เมื่อเก้าดาบมากาตสึเล่มที่สองถูกตีเสร็จใหม่ๆ เทพคุนิสึคามิองค์หนึ่งก็ได้นำ มันไป และต่อสู้กับเท พอามัตสึคามิองค์หนึ่งที่นี่ หลังจากเทพคุนิสึคามิสังหารเทพอามัตสึคามิองค์นั้นแล้ว ก็ใช้ดาบเล่มนี้ตรึงร่างของอีกฝ่ายไว้ ใต้ภูเขาแห่งนี้ตลอดกาล ชื่อ [โซซัง] ก็มาจากเหตุการณ์นี้ เวลาผ่านไปนับไม่ถ้วน ดาบเล่มนี้ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับ ภูเขานานแล้ว ด้วยกำ ลังของมนุษย์ธรรมดา ไม่มีทางที่จะชักมันออกมาได้” วิญญาณดาบ [โซซัง] เอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของทุกคนพลันหนักอึ้ง ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลังจากเก้าดาบมากาตสึปรากฏขึ้นในโลก มีเพียง [โซซัง] เท่านั้นที่ไม่ได้ทิ้งตำ นานใดๆ ไว้ และไม่เคยมีเจ้าของดาบมากาตสึปรากฏตัวขึ้นมา……ดาบเล่มนี้หลอม รวมเป็นหนึ่งเดียวกับภูเขาไฟฟูจิแล้ว ใครจะสามารถเอามันไปได้?
พวกเขาพยายามอย่างยากลำ บากเพื่อตามหาดาบมากาตสึเล่มสุดท้าย แต่สุดท้ายแล้วจะต้องติดขัดที่ขั้นตอนการ ดึงมันออกมาน่ะเหรอ?
มันช่างน่าเสียดายเหลือเกิน!
ในขณะนั้นเอง มีร่างหนึ่งลอยออกมาจากเอวของโฮชิมิ โชตะ นั่นคือผู้หญิงที่มีหูจิ้งจอก รูปร่างอวบอิ่มเย้ายวนใจ สวมเสื้อคลุมสีแดงสด ท่ามกลางหิมะขาวโพลน เธอดูเหมือนจุดสีแดงที่แต้มแต่งอยู่
“เช่นนั้น……ให้ข้าลองดูสิ”
