้าขรึมดุ
“ปัญหาก็คือเขาไม่ได้อยู่ที่นี่นี่ขอรับ” เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
เซียวอันกำลังจะสั่งสอนเขาเพื่อไม่ให้เหลิงจนเกินไป แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่ใส่ใจนี้ ในใจกลับสั่นสะท้านขึ้นมา ตอนที่ขุนศึกอาญายุทธ์ออกรบ เขาก็ติดตามอยู่ข้างกาย ย่อมรู้ดีว่าปีนี้เซียวเหยียนอายุเจ็ดขวบ และท่านโหวก็อยู่ที่ชายแดนวิหคอุดรมาเจ็ดปีแล้ว สถานการณ์ที่ชายแดนทำให้ซูหว่านเยว่ที่ตอนแรกตั้งใจจะไปช่วยรบเพียงชั่วคราว ก็ยากที่จะปลีกตัวกลับมาได้ เพราะไม่อาจทิ้งสามีไว้ในอันตรายได้
เด็กน้อยตรงหน้า…เจ็ดปีไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างกาย ต้องเสียใจมากแน่ๆ
เซียวอันรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง จึงใจอ่อนลง ถอนหายใจกล่าว “พ่อของเจ้าก็มีเรื่องที่ลำบากใจของเขา เจ้าอย่าไปโทษเขาเลย”
“ข้าไม่เคยโทษเขาสักครั้ง” เซียวเหยียนกล่าวอย่างจริงจัง
เซียวอันมองแววตาของเขา ในใจก็อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย รู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง กล่าวว่า “เจ้าช่างรู้ความนัก”
รู้ความรึ? เซียวเหยียนแยกปากยิ้ม
ในตอนนี้เอง ร่างที่ดูเติบโตขึ้นเล็กน้อยก็กลับมาถึงเรือนขุนเขาสายน้ำ เซียวเหยียนหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นเยว่ชิงเหอที่กลับมาจากลานประลองยุทธ์แล้ว ตอนนี้เด็กหญิงน้อยได้กลายเป็นเด็กสา
