ของทรราช]!“อย่าคุกเข่าให้ฉัน” หลินชีเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พลางชี้ไปทางร่างของยูริ ทากิชิโระที่สลบอยู่บนพื้น “พวกนาย… ต้องคุกเข่าให้เขา”ทันทีที่สิ้นเสียง ทุกคนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างที่คุกเข่าอยู่บนพื้นค่อยๆ หมุนตัว แล้วคุกเข่าลงอีกครั้งต่อหน้ายูริทากิชิโระที่นอนอยู่บนพื้นภายใต้อิทธิพลของ [โทสะของทรราช] พวกเขาไม่มีความสามารถที่จะต่อต้านคำสั่งของหลินชีเยี่ยได้ อย่าว่าแต่หลินชีเยี่ยแค่สั่งให้พวกเขาคุกเข่าเลย ถึงแม้จะสั่งให้พวกเขาฆ่าตัวตายทันที พวกเขาก็จะไม่ลังเลแม้แต่น้อยในแง่หนึ่ง นี่ก็คือ ‘เมื่อเจ้านายต้องการให้ขุนนางตาย ขุนนางก็ต้องตาย’เสียงคำรามของกูลสองตัวดังมาอย่างต่อเนื่องจากระยะไกล หลินชีเยี่ยหันไปมอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย เสื้อคลุมสีแดงเข้มสะบัดพลิ้วในสายลม“คุกเข่าอยู่อย่างนี้ จนกว่าเขาจะฟื้น… ถ้าเขาไม่ฟื้น พวกนายก็คุกเข่าจนตายไปเลย”หลินชีเยี่ยเอ่ยแผ่วเบา จากนั้นร่างก็กลายเป็นเงาสีดำของรัตติกาล หายไปจากที่เดิมในซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน คนหลายร้อยคนคุกเข่าอยู่ข้างร่างในชุดสีแดง ราวกับกำลังวิงวอนขอการอภัยจากเขา……หลินชีเยี่ยลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า มองกูลสองตัวที่กำลังคำรามอยู่ไกลๆ แล้วจมลงสู่ห้วงความคิด แม้ว่าตอนนี้จะมี[ดวงใจบริสุทธิ์] ที่สามารถดึงดูดกูลได้ แต่ปัญหาคือไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้มีกูลลงมาในแวดวงผู้เลื่อมใสมากแค่ไหนสัตว์ประหลาดเหล่านี้ล้วนอยู่ในขั้นพิภพถึงขั้นอนันต
