ก้อนหินมากมายกระแทกร่างของเขา ทำให้ร่างกายโงนเงนจวนเจียนจะล้ม เสื้อคลุมสีขาวที่เปื้อนเลือดถูกเศษแก้วที่ผู้คลุ้มคลั่งข้างๆ ขว้างใส่จนเป็นรอยฉีกขาด……เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เขาเดินผ่านฝูงชนจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งผ่านถนนครึ่งสาย สิ่งที่เห็นมีแต่คนที่สาปแช่งและกล่าวโทษเขาเหมือนคนอื่นๆ หรือไม่ก็เป็นกลุ่มคนที่หดตัวอยู่ด้านหลัง เงียบไม่พูดจา……ดวงตารูปดาวสิบแฉกของยูริ ทากิชิโระ เผยความผิดหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาเริ่มสงสัยในตัวเองในขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวังจากฝูงชนด้านข้างถนน มีแขนเรียวบางคู่หนึ่งแหวกฝูงชนออก เด็กหญิงแปลกหน้าตัวเต็มไปด้วยฝุ่นแต่ดวงตาเป็นประกาย อุ้มร่มสีเหลืองสดใบใหญ่ ก้มหัวเดินฝ่าก้อนหินที่ร่วงหล่นมาจากท้องฟ้า วิ่งมาหยุดตรงหน้ายูริ ทากิชิโระคนหลังหยุดฝีเท้าปัง!โครงร่มกางออก ร่มสีเหลืองสดใบใหญ่เหมือนม่านยักษ์แข็งแรง บดบังอยู่ด้านหลังของยูริ ทากิชิโระร่มใบนี้ช่วยป้องกันก้อนหินจากด้านหลังให้เขา และยังช่วยป้องกันคมดาบที่เรียกว่าความอาฆาตแค้นด้วย เด็กหญิงตัวน้อยกำด้ามร่มไว้แน่น เงยหน้ามองเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือด แม้ในดวงตาจะยังมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังคงยื่นมือน้อยๆ ออกมาอย่างมั่นคง ส่งด้ามร่มให้กับยูริ ทากิชิโระ“พี่เทพชุดขาว ร่มอันนี้ ให้พี่ค่ะ!”ยูริ ทากิชิโระยืนนิ่งอยู่กับที่ดวงตาทั้งสองจ้องมองเด็กน้อยตรงหน้า หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า
