ซีดขาวของเขาเขายิ้มอย่างมีความสุข มีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งเจอของเล่นที่ตัวเองรักดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความปีติยินดี เมฆหมอกที่เคยปกคลุมดวงตาเมื่อครู่หายวับไปในทันที……เขาเจอแล้ว“กลุ่มมนุษย์ทุกกลุ่มล้วนมีความซับซ้อน อาจมีบางคนที่ป่วยหนักจนเกินเยียวยา แต่ก็ต้องมีบางคนที่ยังมีโอกาสเปลี่ยนแปลงได้”……นี่คือคำพูดที่ยูริ ทากิชิโระเคยบอกกับยูรินะ และมันก็เป็นแรงผลักดันพื้นฐานที่สุดที่ทำให้เขาทำทุกสิ่งทุกอย่างคนที่ยังมีโอกาสเปลี่ยนแปลงได้เหล่านี้ เปรียบเสมือนเมล็ดพันธุ์ เปรียบเสมือนความหวัง แม้จะมีเพียงคนเดียว ก็แสดงว่าทุกอย่างล้วนคุ้มค่าแม้ว่าเขาจะไม่ได้รับความเข้าใจจากทุกคน แล้วมันจะเป็นไรไป? อาจจะเป็นเส้นทางที่ขรุขระ แล้วมันจะเป็นไรไป?ยูริ ทากิชิโระไม่สนใจเมื่อคนที่เต็มใจกางร่มให้เขาปรากฏตัวขึ้น ทุกสิ่งที่เขาทำมาก็คุ้มค่าแล้วก้อนหินที่ปลิวว่อนกระทบกับร่มดังสนั่น ยูริ ทากิชิโระค่อยๆ ย่อตัวลง ผมยาวสีขาวหิมะกระจายอยู่ในแอ่งเลือดเขายื่นมือออกไปลูบศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยแผ่วเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน“กลัวไหม?”“……ไม่กลัวค่ะ” เด็กหญิงตอบอย่างกล้าหาญ “เทพชุดขาวจะปกป้องพวกเราเอง”ยูริ ทากิชิโระยิ้มบางๆ อุ้มเด็กหญิงเข้าสู่อ้อมกอด ดวงตารูปดาวเงยขึ้นมองผ่านขอบร่ม จ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า“อืม ฉันจะปกป้องเธอเอง”ตึง!!หอกไซเบอร์พังค์ที่ตกอยู่ข้างๆ พลันสั่นส
