งไม่มาอีก?!”“เขาอาจจะไปช่วยคนที่อื่นก็ได้?”“ทำไมต้องเป็นแบบนั้นด้วยวะ! ชีวิตคนอื่นเป็นชีวิต แต่ชีวิตฉันไม่ใช่ชีวิตหรือไง? เขาไม่ใช่เทพเจ้าที่มาช่วยโลกหรอกเหรอ? ทำไมไม่มาช่วยฉัน!”“……”ในหลุมหลบภัยที่มืดและต่ำ เสียงร้องไห้ เสียงด่าทอ และเสียงคำรามต่ำๆ ผสมปนเปกันไปหมด วุ่นวายไปทั่วภายใต้อารมณ์หวาดกลัวสุดขีด ดวงตาของคนส่วนใหญ่เริ่มแดงก่ำ บรรยากาศของความคลั่งและความรุนแรงแผ่ขยายอย่างรวดเร็วใต้ดิน!“ฉันรู้แล้ว! ฉันรู้วิธีล่อสัตว์ประหลาดนั่นแล้ว!”“เร็วเข้า บอกมาสิว่าพวกเราควรทำยังไง?”“สัตว์ประหลาดนั่นชอบฆ่าคนใช่ไหม? พวกเราผลักคนสองสามคนออกไปเป็นเหยื่อล่อ ให้พวกเขาดึงความสนใจของสัตว์ประหลาด ล่อมันออกไปจากเหนือหัวพวกเรา แบบนี้พวกเราก็จะปลอดภัยแล้วไม่ใช่เหรอ!”“ใช่ๆๆ! แบบนี้พวกเราก็จะปลอดภัยแล้ว!”“ผลักผู้หญิงบ้าที่ร้องไห้หาลูกคนนั้นออกไปเลย! ถ้าเธอยังส่งเสียงดังแบบนี้ต่อไป สักวันก็ต้องดึงสัตว์ประหลาดมาที่นี่แน่!”“แล้วก็เด็กน้อยคนนั้นด้วย คนหนุ่มวิ่งเร็ว! จะได้ล่อสัตว์ประหลาดให้วิ่งไปได้ไกลขึ้น……ไอ้เด็กเวร แกมองอะไร?ไม่พอใจหรือไง ประเดี๋ยวฆ่าซะหรอก!”“ฉันคิดว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงมุมนั้นก็ไม่เลวเหมือนกัน……”“……”ในฝูงชน มีชายร่างใหญ่หลายคนที่มีแววตาแดงก่ำลุกขึ้นยืน พวกเขาหยิบมีดและก้อนหินออกมาจากที่ไหนสักแห่ง แล้วเดินไปทางมุมห้องที่มีผู้หญิงและเด็กนั่งอยู่ด้วยสีหน้าดุร้ายนอกจากคนที่ถูกจ
