ับตามองกำลังดิ้นรนและร้องไห้อย่างสุดกำลังแล้ว คนอื่นๆ ก็นั่งเงียบๆ อยู่ตรงมุม ราวกับไม่เห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาหันหน้าไปทางอื่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาไร้สิ้นสุด บางคนถึงกับลุกขึ้นยืนช่วยพวกชายร่างใหญ่โยนผู้หญิงและเด็กออกไปภายใต้มลพิษของจันทร์สีเลือดและความกลัวสุดขีด พวกเขาทั้งหมดสูญเสียสติไปแล้ว กลายเป็นเพชฌฆาตที่มือเปื้อนเลือดคนที่ถูกเลือกถูกบังคับให้ออกจากหลุมหลบภัยภายใต้การข่มขู่ถึงชีวิต เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังก้องอยู่ข้างหูพวกเขา บางคนถึงกับตกใจจนยืนนิ่งอยู่กับที่ จากนั้นอุ้งมือยักษ์ก็ตกลงมาบดขยี้พวกเขาจนแหลกละเอียดคนที่เหลือในที่สุดก็ได้สติ พวกเขาร้องไห้และวิ่งหนีไปไกลอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่ากูลถูกล่อไปด้วยคนเหล่านี้สำเร็จ ชายร่างใหญ่ที่เสนอความคิดนี้ก็มีรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก แต่ในตอนนั้นเอง มือหลายคู่ จู่ๆ ก็คว้าตัวเขาไว้ แล้วผลักเขาออกไปข้างนอกอย่างรุนแรง!“พวกนั้นคงวิ่งไปได้ไม่ไกลหรอก นายตัวใหญ่แบบนี้ น่าจะทนได้นานกว่าใช่ไหมล่ะ?”เขาหันกลับไปมอง เห็นคนอื่นๆ กำลังเอามีดจ่อเขาอยู่ พลางพูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ชายร่างใหญ่เบิกตากว้างดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับเลือด ใบหน้าของเขาปรากฏแววโหดเหี้ยม มือกระชากมีดออกมาแล้วแทงเข้าที่หัวใจของชายที่อยู่ข้างๆ!“กล้ามาหลอกฉันเรอะ? อยากตายหรือไง?!”ท่ามกลางเสียงร้องตกใจและความวุ่นวาย หลุมหลบภัยก็จมอยู่ในความโกลาหลอย่างสิ้นเชิง ดวงตาสีแดงก่ำมากม
