ท้องฟ้านอกหน้าต่างค่อยๆ มืดลง เมฆดำปกคลุมท้องฟ้าม่านสีขาวสะอาดพลิ้วไหวตามลมแรงที่พัดกระโชก พู่ที่ชายม่านกระทบกับผนังส่งเสียงดังตุ้บๆ ทำให้รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกหลินชีเยี่ยนั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาจ้องมองไปยังเจียหลานที่กำลังหลับใหล มือขวากุมมือเธอเบาๆ ไม่รู้ว่าเพราะความเศร้าหรืออะไรอื่น ดวงตาของเขาเริ่มมีสีแดงจางๆความเศร้า ความเจ็บปวด ความไม่ยอมรับ ความโกรธ ความรู้สึกด้านลบต่างๆ หมุนวนอยู่ในร่างกายของเขาโดยไม่รู้ตัว เขานั่งอยู่ตรงนี้มาสองชั่วโมงแล้วแกร๊ก!ประตูห้องถูกผลักเปิดออก จี้เนี่ยนเดินเข้ามาจากด้านนอก สายตากวาดมองดวงตาสีแดงของหลินชีเยี่ ยม่านตาของเธอหดลงเล็กน้อยเธอขมวดคิ้วทันทีหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอจึงค่อยๆ เอ่ยปาก “นายมาทำอะไรที่นี่?”“เฝ้าเธอ” หลินชีเยี่ยไม่ได้ละสายตาจากเจียหลาน ตอบเสียงเรียบ “เธอมี [อมตะ] ปกป้องร่างกาย ไม่จำเป็นต้องให้นายเฝ้าดูแล”“[อมตะ] ไม่ใช่สิ่งที่สมบูรณ์แบบ”“แต่ที่นี่ไม่มีศัตรู และไม่มีใครสามารถทำลาย [อมตะ] ของเธอได้ เธอปลอดภัยดี”หลินชีเยี่ยไม่ตอบอะไร เพียงแค่นั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้นจี้เนี่ยนเห็นดังนั้นจึงหัวเราะเยาะ “นายไม่ได้ทำเพื่อปกป้องเธอ นายแค่รู้สึกผิด นายกำลังลงโทษตัวเองด้วยวิธีนี้”“แล้วยังไงล่ะ?” หลินชีเยี่ยย้อนถาม เงียบชั่วครู่แล้วพูดต่อ “ผมทำผิดต่อเธอ……”“นายทำผิดต่อเธอแล้วไง? นายวางแผนจะไม่ทำอะไรเลย แค่เฝ้าอยู่ข้างๆ เธอจนกว่าโลกจะแตก?
