นายคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกละครน้ำเน่าหรือไง?”ดวงตาของจี้เนี่ยนหรี่ลงเล็กน้อย เธอเดินอย่างรวดเร็วไปตรงหน้าหลินชีเยี่ย ยื่นมือคว้าคอเสื้อของเขาอย่างแรงดึงเขาลุกขึ้นจากเตียงทันที!หลินชีเยี่ยมองไปที่จี้เนี่ยนด้วยดวงตาแดงก่ำ แฝงไปด้วยความโกรธเล็กน้อย“หลินชีเยี่ย! ตั้งสติหน่อย!” พลังอำนาจอันแข็งแกร่งระเบิดออกมาจากร่างของจี้เนี่ยน เธอกำคอเสื้อของหลินชีเยี่ยแน่น แล้วตะโกนเสียงต่ำ “นายคิดว่าการนั่งเหมือนคนโง่อยู่ตรงนี้ คอยประณามตัวเองไม่หยุด จะทำให้เธอตื่นขึ้นมาได้หรือไง?นายกำลังรอปาฏิหาริย์จากสวรรค์? หรือกำลังวิงวอนขอความเมตตาจากโชคชะตา? อย่าบอกนะว่านายกำลังสวดอ้อนวอนเทพเจ้าองค์ไหนอยู่ หวังว่าเธอจะลืมตาขึ้นมาในวินาทีถัดไป แล้วร้องไห้โฮกอดนายไว้? นายอยู่ในโลกนี้มานานแล้ว ยังไม่รู้หรือไงว่าคนเราต้องสู้กับโชคชะตา?” เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยที่ยืนนิ่งอยู่กับด้วยดวงตาแดงก่ำนั้นปรากฏแววสับสนขึ้นมา“ผม……”“เธอแค่หลับไปเท่านั้น ไม่ได้ตายสักหน่อย!” เสียงของจี้เนี่ยนดังขึ้นอีกครั้ง “นายเป็นผู้ที่มีชะตากรรมของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้านะ เป็นคนที่ถูกกำหนดให้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้! อย่าบอกนะว่าแม้แต่การเป็นเทพนายก็ทำไม่ได้หลังจากเป็นเทพแล้ว นายก็จะมีชีวิตอยู่ได้นานมากใช่ไหม? พวกนายต้องได้พบกันอีกแน่นอน! แล้วอีกอย่าง นายจะรอให้เธอตื่นขึ้นมาเฉยๆ แบบนี้เหรอ? นายไม่สามารถหาวิธีที่จะทำให้เธอฟื้น
