บทที่ 24ชายแดนวิหคอุดร, เมืองจันทราห้วงลึก
ภายในเมืองเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความเศร้าสลด พื้นดินนอกเมืองเต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย เป็นหลุมเป็นบ่อ ในป่าเขาลูกหนึ่งที่ห่างออกไปร้อยลี้ มีร่างใหญ่โตในรูปทรงต่างๆ แฝงตัวอยู่ เงาอสูรทับซ้อนกันไปมา และยังมีร่างมนุษย์ที่ดูผอมเพรียวบางคน นั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขา
พื้นดินที่นี่มีคราบเลือดเป็นหย่อมๆ กองกระดูกสูงราวกับป่าไม้ หนังมนุษย์ที่เหมือนเศษผ้าขาดๆ ถูกพาดไว้ตามกิ่งไม้และก้อนหินอย่างไม่ใส่ใจ
ในขณะนี้ หญิงสาวสะคราญนางหนึ่งกำลังใช้มือข้างหนึ่งถือแขนที่หุ้มด้วยเกราะทหาร และแทะกินนิ้วมืออย่างเอร็ดอร่อย ริมฝีปากและแก้มของนางเปื้อนเลือดสีแดงสด แต่นางกลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น จุดดำเล็กๆ จุดหนึ่งบนขอบฟ้าก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้ามาใกล้จึงได้พบว่า มันคือนกดำสามกรงเล็บตัวหนึ่งที่ลำตัวยาวสิบกว่าเมตร มันหดร่างลงและกลายร่างเป็นชายหนุ่มรูปงามสวมผ้าโพกศีรษะสีดำเมื่อถึงพื้น เขาเดินตรงไปยังกลุ่มคนที่นั่งล้อมวงอยู่ด้วยฝีเท้าที่เบาและรวดเร็ว จากนั้นก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มในชุดขาวที่บนตักมีกู่ฉินวางอยู่
ชายหนุ่มผู้นั้นใช้นิ้วดีดสายฉินเบา
