อามามิยะ ฮารูกิมองไปที่ยูรินะ แล้วพูดว่า “ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะรวบรวมดาบมากาตสึได้แปดเล่มแล้ว แต่ไม่ใช่ทุกเล่มที่มีเจ้าของควบคุมได้ พวกเราใช้งานได้จริงๆ มีแค่ [อาเมะคูซูเระ] ของฉัน [ทาเคฮิเมะ] ของโชตะ และ [คามิคาคุชิ]ของฟุรุฮาระ โยชิกิเท่านั้น……แต่ [คามิคาคุชิ] มีพลังที่เน้นการสนับสนุนมากกว่า ดังนั้นที่มีพลังต่อสู้จริงๆ มีแค่ฉันกับ[ทาเคฮิเมะ]……แค่นี้ยังไม่พอ เราต้องการพลังของเจ้าของดาบอีกคน”ยูรินะก้มหน้าลงมองดาบ [ชิสึรุ] ที่เอวแล้วตอบอย่างไม่ลังเลว่า “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปกับพวกคุณด้วย”“น้องสาว เธอตกลงง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?” โฮชิมิ โชตะมองสำรวจเด็กสาวอายุราวสิบสามสิบสี่ปีตรงหน้าอย่างละเอียดแล้วอดเตือนไม่ได้ “พวกเรายังไม่รู้สถานการณ์ที่นั่น ถ้าคำทำนายที่ [ทาเคฮิเมะ] ให้ผมคราวนี้ถูกต้อง มันมีความเสี่ยงถึงชีวิตจริงๆ นะ”“ฉันไม่กลัว”ดวงตาของยูรินะเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย“สถานการณ์ของโลกนี้กำลังแย่ลงเรื่อยๆ ถึงแม้จะมีทากิชิโระคอยฆ่ากูลไปทั่วเพื่อปกป้องผู้คน แต่นั่นก็แค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้า มีเพียงการรวมดาบทั้งเก้าเข้าด้วยกันเพื่อสร้างโลกอีกใบและย้ายทุกคนไปที่นั่นเท่านั้น ที่จะแก้ปัญหาได้อย่างถาวร”โฮชิมิ โชตะยืนนิ่งอึ้ง “สายตาของเธอ……ช่างมองการณ์ไกลจริงๆ”“อย่าไปเปรียบเทียบเธอกับเด็กวัยเดียวกัน สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอคือโลหิตราชันของตระกูลยูริ” อามามิยะฮารูกิยิ้มน้อยๆ
