้เขาได้ขึ้นครองบัลลังก์ของโฮสต์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่น……โฮสต์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่น อาซาบะ ชิจิยะ”“เจ้านายของพวกนายนี่ ช่างเผด็จการจริงๆ” จี้เนี่ยนอดไม่ได้ที่จะรำพึง “แต่ชื่อนี้……อาซาบะ ชิจิยะ……ชิจิยะ……”จี้เนี่ยนพึมพำชื่อนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก นึกถึงสีหน้าของหลินชีเยี่ยเมื่อครู่ ความคิดอันกล้าหาญบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันทีเธอหันกลับไปมองทิศทางที่หลินชีเยี่ยจากไป ก่อนจะอ้าปากค้าง“ไม่จริงน่า……”……ตระกูลคาเซมัตสึริในห้องที่กว้างขวาง ยูรินะนั่งคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะเพียงลำพัง ตะเกียบสองคู่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะตรงหน้าเธอมีข้าวหมูทงคัตสึสองจานที่เย็นชืดแล้ว ไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่น้อยมือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนหัวเข่ากำแน่น เธอเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง แล้วตะโกนออกไปนอกห้อง“ทาคุยะ ทากิชิโระกลับมาหรือยัง?”คาเซมัตสึริ ทาคุยะเดินเข้ามาในห้อง มองข้าวหมูทงคัตสึสองจานบนโต๊ะด้วยสีหน้าซับซ้อนแล้วส่ายหัว “ยังไม่กลับครับ……”ยูรินะถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนจะหยิบข้าวหมูทงคัตสึสองจานที่เย็นชืดแล้ว หมุนตัวเดินไปทางครัว“ท่านผู้นำ คุณกินก่อนสักหน่อยไหมครับ? ทากิชิโระเพิ่งโทรมาบอกว่าเขายังกลับไม่ได้ในเร็วๆ นี้” คาเซมัตสึริ ทาคุยะอดพูดไม่ได้ “วันนี้คุณไปปราบจลาจลกับพวกเรามาตั้งแต่กลางวัน เหนื่อยมามากแล้ว ถ้าไม่กินอะไรสักหน่อยร่างกายจะทรุดลงนะครับ”ยูรินะยืนนิ่ง เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ไม่พูดอะไรสักคำ
