ทันใดนั้น เสียงประตูห้องเปิดดังมาแต่ไกลดวงตาของยูรินะเปล่งประกายขึ้นทันที เธอวางข้าวหมูทงคัตสึในมือลง รีบวิ่งออกไปนอกประตู “ทากิชิโระ!”เธอเพิ่งวิ่งออกมาจากห้อง ร่างก็ชะงักค้างอยู่กับที่เห็นแต่อามามิยะ ฮารูกิกำลังแบกหีบใบหนึ่ง มองเธอด้วยสีหน้าจนปัญญา ข้างหลังยังมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีดาบคาดเอวตามมาด้วย“พี่อามามิยะ……” ยูรินะยิ้มอย่างขมขื่นอามามิยะ ฮารูกิมองไปรอบๆ แล้วถาม “ทากิชิโระยังไม่กลับมาเหรอ?”“ยังไม่กลับค่ะ”อามามิยะ ฮารูกิขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญายูรินะปรับอารมณ์แล้วยิ้มถาม “พี่อามามิยะ กินข้าวแล้วหรือยังคะ?”อามามิยะ ฮารูกิ พูดได้ครึ่งคำ “กิน……” แต่สายตาเหลือบไปเห็นข้าวหมูทงคัตสึสองจานที่เย็นชืดบนโต๊ะ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เปลี่ยนคำพูด “กินไปนิดหน่อย แต่ยังไม่อิ่ม ช่วยทำอะไรให้พวกเรากินเพิ่มหน่อยได้ไหม?”“ได้สิคะ รอสักครู่นะคะ ฉันจะไปทำอาหารเพิ่มให้”ยูรินะหันหลังเดินเข้าครัวไปไม่นาน เธอก็ถือจานอาหารร้อนๆ หลายจานออกมาอามามิยะ ฮารูกิกินไปสองคำ แล้วมองยูรินะที่นั่งเงียบๆ อยู่ตรงข้ามโดยไม่ได้จับตะเกียบ เขาพูดอย่างจนใจ “เธอนั่งมองพวกเรากินแบบนี้ดูไม่ดีเลย กินด้วยกันสิ……พอทากิชิโระกลับมา ค่อยทำเพิ่มอีกจานก็ได้”เมื่ออามามิยะ ฮารูกิพูดแบบนั้น ยูรินะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็หยิบชามขึ้นมาแล้วเริ่มกินอย่างตะกละตะกลามราวกับว่าหิวมากอามามิยะ ฮารูกิเห็นดังนั้นจึงยิ้มเล็ก
