น้อย “ยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักเลย นี่คือเจ้าของดาบ [ทาเคฮิเมะ] โฮชิมิโชตะ”“สวัสดีครับ ผมชื่อโชตะ” โฮชิมิ โชตะโค้งคำนับอย่างสุภาพยูรินะก็โค้งตอบกลับเช่นกันนี่เป็นครั้งแรกที่อามามิยะ ฮารูกิพาเจ้าของดาบคนอื่นกลับมาแนะนำให้ยูรินะรู้จัก“พี่อามามิยะคะ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?” ยูรินะครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถาม“ถือว่าเป็นเรื่องดีล่ะ” อามามิยะ ฮารูกิค่อยๆ วางชามข้าวในมือลง พูดอย่างจริงจัง “พวกเรา… อาจจะพบร่องรอยของดาบมากาตสึเล่มสุดท้ายแล้ว”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของยูรินะก็เปล่งประกาย “นั่นหมายความว่า ประเทศนี้มีทางรอดแล้วใช่ไหมคะ?”“จากคำทำนาย ก็เป็นเช่นนั้น” โฮชิมิ โชตะเช็ดปากแล้วตอบ “ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดคือ ตามคำทำนายอีกข้อหนึ่ง สถานที่ที่ดาบมากาตสึเล่มสุดท้ายอยู่นั้นอันตรายมาก แค่ผมกับอามามิยะ คงยากที่จะเอามันมาได้……”“พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าของดาบมากาตสึคนอื่นๆ อีก”
