“หา?” เว่ยตงมุมปากกระตุกเล็กน้อย ชี้ไปที่เด็กสาวที่วางเท้าข้างหนึ่งบนโต๊ะ แล้วพูดอย่างไม่เต็มใจ “คนนั้นน่ะก็คือประธานของพวกเรา”ขณะที่พูดประโยคนี้ เว่ยตงอยากจะหาช่องว่างแล้วมุดหนีไปให้พ้นช่างน่าอายเหลือเกิน!เพิ่งจะเล่าเรื่องวีรกรรมอันกล้าหาญของประธานให้คนอื่นฟังเสร็จ ภาพลักษณ์และความยิ่งใหญ่ที่พยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก็พังทลายลงในพริบตาหลินชีเยี่ยจำต้องเบนสายตากลับไปมองเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง จากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว อีกฝ่ายน่าจะอายุไล่เลี่ยกับตนเอง……แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็แตกต่างจากภาพที่หลินชีเยี่ยจินตนาการไว้อย่างมาก“หลินชีเยี่ย” เด็กสาวคนนั้นเรียกชื่อเขาออกมา ตบที่นั่งข้างตัวเองเบาๆ “มานั่งตรงนี้สิ”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่งหลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ เขาก็เดินไปนั่งลงบนโซฟา แล้วถามอย่างสงสัย “คุณรู้จักผมเหรอ?”หลินชีเยี่ยเฟ้นหาความทรงจำของตัวเองทั้งหมด แน่ใจว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเธอ ทั้งสองคนก็ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กันมาก่อน แต่ทำไมประธานสมาคมปีศาจที่อยู่ไกลออกไปในม่านหมอกคนนี้ ถึงสามารถเรียกชื่อเขาได้?จี้เนี่ยนยิ้มน้อยๆ “ฉันรู้จักนายแน่นอน”เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหลินชีเยี่ย และพูดด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน “ตอนนี้นาย……เปิดถึงห้องผู้ป่วยที่เท่าไหร่แล้ว?”หลินชีเยี่ยพลันเบิกตากว้าง!“ห้องผู้ป่วยอะไร?” เขาแสร้งโง่จี้เนี่ยนเห็นความระแวดระวังในดวงตาของหลิน
