ธอจ้องมองเสื้อสีขาวเปื้อนเลือดในมือ ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น“พี่สาว?” ทากิชิโระมองด้วยดวงตาใสซื่อ สงสัยในท่าทีของยูรินะ“หืม?” ยูรินะได้สติ กะพริบตาที่เริ่มชื้นแฉะแรงๆ “เอ่อ… พี่จะไปซักเสื้อผ้าให้นายเดี๋ยวนี้……”เธอหันหลังเดินไปอีกทิศทางหนึ่งทันทีครืน!ขณะนั้น เสียงคำรามแผ่วเบาดังมาจากท้องฟ้าในระยะไกลร่างกายของยูรินะสั่นสะท้าน[……ขอแทรกรายงานข่าวด่วน สัตว์ประหลาดสีดำปรากฏตัวอีกครั้งที่เขตเอโดกาวะ โตเกียว อาคารที่พักอาศัยสองหลังถล่ม สถานการณ์ในที่เกิดเหตุวุ่นวายอย่างมาก……ครั้งนี้เทพในชุดขาวจะปรากฏตัวทันเวลาเพื่อช่วยเหลือผู้คนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายหรือไม่?]เสียงจากวิทยุก้องกังวานในห้องนั่งเล่นที่โล่งกว้าง พี่น้องคู่นี้ยืนอยู่ข้างประตูบานเลื่อนที่มองเห็นสวนซึ่งมีดอกซากุระปลิวว่อน ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบพร้อมกันหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ทากิชิโระก็เอ่ยปากขึ้น “พี่สาวครับ……คืนเสื้อผมเถอะ ผมจะไปฆ่ามันตัวนี้แล้วกลับมาแล้วค่อยให้พี่ซักให้ ไม่งั้น……มันก็จะเปื้อนอีก”มือน้อยๆ ของยูรินะกำชุดขาวเปื้อนเลือดในอ้อมแขนแน่น เธอไม่อาจกลั้นความรู้สึกน้อยใจในใจไว้ได้อีกต่อไปน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงมาตามแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ แผ่ซึมลงบนรอยเลือดบนชุดขาว“ทำไมล่ะ?!” ยูรินะหันกลับมาอย่างฉับพลัน ใช้แรงทั้งหมดที่มีตะโกนร้องไห้ “ทำไมนายถึงต้องแบกรับภาระทั้งหมดนี้ไว้! ทำไมนายต้องรับผิดชอบชีวิตคนพวกนี้ด้วย?นายเพ
