ิ่งอายุสิบสามเอง! ทั้งๆ ที่โลกใบนี้ไม่เคยปฏิบัติกับนายดีเลย ทำไมนายต้องทำถึงขนาดนี้? อายุสิบสามก็ควรจะอยู่บ้านดูหนังซุปเปอร์ฮีโร่ดีๆ เป็นเด็กที่ฝันอยากเป็นฮีโร่ทั้งวันก็พอแล้ว……มีแต่คนโง่เท่านั้นที่อยากเป็นฮีโร่จริงๆน่ะ!”เมื่อเห็นยูรินะที่มีน้ำตานองหน้า ทากิชิโระก็ชะงักอยู่กับที่หลังจากเงียบไปนาน เขาก็ก้าวเท้าเดินไปหายูรินะที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ค่อยๆ ย่อตัวลง ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดปรากฏรอยยิ้มอบอุ่น“ผมไม่ใช่คนโง่หรอกครับพี่สาว ตระกูลยูริของเราไม่มีคนโง่” เขาพูดเบาๆ “พี่อามามิยะเคยเป็นคนที่เกลียดชังประเทศที่เน่าเฟะนี้มากที่สุดในโลก และอยากทำลายมันให้ราบคาบที่สุด……แต่พี่รู้ไหมว่า ทำไมตอนนี้เขาถึงกำลังมองหาวิธีที่จะทำให้ชนชาตินี้ดำรงอยู่ต่อไปได้ ท่ามกลางสถานการณ์ที่ย่ำแย่แบบนี้?” ยูรินะส่ายหัวอย่างงุนงง“สิ่งที่พี่อามิยะเกลียดคืออำนาจของเทพเจ้า คือความคิดและสังคมเก่าแก่ที่ถูกกัดกร่อนจนเน่าเปื่อยด้วยอำนาจของเทพเจ้า……ไม่ใช่มนุษย์กลุ่มคนทุกกลุ่มล้วนมีความซับซ้อน บางคนในนั้นอาจจะป่วยหนักจนเกินเยียวยา แต่ก็ต้องมีบางคนที่ยังมีโอกาสเปลี่ยนแปลงได้ สิ่งที่พวกเขาขาดคือสภาพแวดล้อมที่ถูกต้องเท่านั้นในแวดวงผู้เลื่อมใสแห่งนี้ มีคนที่สามารถหลุดพ้นจากกรงขังเก่าๆ และตื่นรู้ด้วยตัวเองน้อยเกินไป และในจำนวนนั้น คนที่มีพลังอันยิ่งใหญ่ที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งนี้ยิ่งหายากกว่าคนที่ผมรู้จักมีแค่พี
