่อามิยะ พ่อ พี่สาว และตัวผมเอง……เมื่อวิกฤตมาถึง พวกเราที่ตื่นรู้แล้วและมีพลัง จะเลือกรักษาตัวรอดและกลายเป็นทหารหนีทัพของที่นี่ หรือไม่ก็……ออกมายืนหยัดเป็นผู้บุกเบิกที่พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสพี่สาว… ผมไม่อยากเป็นทหารหนีทัพบางทีผมอาจจะไม่ได้รับความเข้าใจจากคนอื่น บางทีหนทางนี้อาจจะยากลำบากมาก แต่ผมอยากให้โอกาสประเทศนี้……โอกาสที่จะกลับสู่เส้นทางที่ถูกต้องนี่คือสิ่งที่ผมและพี่อามิยะกำลังทำอยู่”ยูรินะเห็นดวงตาที่บริสุทธิ์และจริงจังของทากิชิโระ เธอจึงยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าน้องชายของเธอที่เป็นคนซื่อๆ และหลงใหลในเกม จะมีความคิดที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้แน่นอน ในตระกูลยูริไม่มีคนโง่……ต่อหน้าเขา ยูรินะรู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่เป็นคนโง่ทากิชิโระยื่นมือออกไปเช็ดรอยน้ำตาที่ใบหน้าของยูรินะอย่างเบามือ แล้วยิ้มเหมือนเด็กหนุ่มตัวโต “แล้วอีกอย่างนะ การที่เด็กอย่างผมได้เป็นฮีโร่น่ะ มันเป็นความฝันของเด็กรุ่นเดียวกันอีกมากมายเลยนะในโลกของเด็กๆ ไม่มีเรื่องผลประโยชน์ซับซ้อนหรือการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นหรอก พวกเราแค่อยากเป็นฮีโร่เท่านั้นเอง ถึงแม้จะมีโอกาสเพียงนิดเดียวก็ตาม ผมอยากจะนำความปรารถนาของเด็กๆ เหล่านี้ไปด้วย เพื่อไปเป็นแสงสว่างนำทางให้พวกเขา”ทากิชิโระยื่นมือชี้ไปที่เสื้อสีขาวเปื้อนเลือดในอ้อมอกของยูรินะ“พี่สาวครับ คืนชุดอุลตร้าแมนให้ผมได้ไหม?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ยูรินะที่หยุดร้องไห้แล้ว
