ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเธอเม้มริมฝีปากเบาๆ แล้วคืนเสื้อสีขาวในอ้อมอกให้กับทากิชิโระด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องปกป้องตัวเองให้ดีนะ รู้ไหม?”“รู้แล้วครับ ผมจะรีบกลับมานะ”ทากิชิโระลุกขึ้นยืน ยิ้มและโบกมือให้ยูรินะ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปนอกประตูเขาสวมเสื้อสีขาวเปื้อนเลือดนั้น กลีบซากุระปลิวว่อนในสายลม เด็กหนุ่มร่างสูง วัยเพียง 13 ปีคนนี้ กำลังใช้มือทั้งสองข้างของเขาเปิดเส้นทางแห่งความหวังท่ามกลางพงหนามให้กับชีวิตนับล้าน ร่างของเขาสั่นไหวแล้วหายวับไปจากที่เดิมยูรินะจ้องมองไปยังทิศทางที่เขาจากไปอย่างเงียบงันเป็นเวลานาน ราวกับว่าเธอได้ตัดสินใจบางอย่าง แล้วตะโกนออกไปนอกประตู“ทาคุยะ”ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาโค้งคำนับยูรินะอย่างนอบน้อม “ท่านผู้นำตระกูล”“เรียกสมาชิกทุกคนของตระกูลคาเซมัตสึริที่อยู่ในโตเกียวมา ในอีกสิบนาทีให้ตามฉันออกไปข้างนอก”“ออกไปข้างนอกเหรอครับ? ท่านผู้นำตระกูล ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวายมาก พวกเราจะไปทำอะไรกัน?”“ไป… ลงโทษแทนสวรรค์”
