บทที่ 23
เซียวเหยียนเงียบไป เขาใช้เวลาครู่หนึ่งย่อยคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ กล่าว “เจ้าเป็นมนุษย์ ทำไมถึงต้องทำงานให้อสูรด้วย?”
ชายหนุ่มร่างผอมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ มองเซียวเหยียนอย่างเศร้าสร้อย ในแววตามีความอิจฉาและเกลียดชัง “ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีเหมือนเจ้า พูดไปเจ้าก็ไม่เข้าใจหรอก”
“อย่างนั้นรึ?” เซียวเหยียนมองเขาอย่างสงบ “ตั้งแต่เกิดพ่อแม่ก็จากไป ยังถูกญาติสนิทของตนเองวางแผนทำร้าย ตอนนี้ยังต้องมาถูกลอบสังหารเพราะสาเหตุจากพ่อแม่อีก เจ้าว่าข้าโชคดีรึ?”
ชายหนุ่มร่างผอมอ้าปากค้าง ตะลึงงัน อ้ำๆ อึ้งๆ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เซียวเหยียนก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่กล่าว “ข้าสัญญาไว้กับเจ้าแล้วว่าจะให้เจ้าตายอย่างสบายๆ”
“เหอะ เจ้าช่างเป็นคนดีเสียจริง” ชายหนุ่มร่างผอมได้สติกลับมา แสร้งหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ไม่ว่าจะพูดอะไร สุดท้ายก็เลี่ยงความตายไม่พ้น ในแววตาของเขามีความหวาดกลัวอยู่บ้าง เขาไม่อยากตายและกลัวความตาย มิเช่นนั้นจะตกต่ำถึงขั้นต้องมาขายชีวิตให้อสูรได้อย่างไร?
เซียวเหยียนเหมือนจะฟังคำเย้ยหยันไม่ออก กล่าวว่า “ที่จริงข้าไม่อยากฆ่าเจ้า”
“โอ้?” แววตาของชายหนุ่มร่างผอมปรากฏรอยยิ้มเย็นชา เห็นได้ชัดว่าไม่เช
