ื่อ
“เพราะฝีมือหมากของเจ้าไม่เลว” เซียวเหยียนกล่าวอย่างจริงจัง
ชายหนุ่มร่างผอมตะลึงงันไป ครู่ใหญ่เขาถึงได้สติกลับมา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “แต่น่าเสียดายที่ไม่เคยชนะเจ้าเลยสักครั้ง”
“ไว้ชาติหน้าแล้วกัน” ฝ่ามือของเซียวเหยียนเริ่มออกแรง “ชาติหน้าก็อย่าฝึกยุทธ์แล้ว ไปเล่นหมากล้อมอย่างซื่อสัตย์เถอะ อย่างน้อยก็มีชีวิตยืนยาวและสบายกว่านี้”
ชายหนุ่มร่างผอมอยากจะดิ้นรน แต่เมื่อเห็นแววตาที่เย็นชาและสงบนิ่งของเซียวเหยียน ในใจก็เหลือเพียงความสิ้นหวัง กล่าวอย่างขมขื่น “เจ้าช่างเป็นเด็กที่แปลกประหลาดจริงๆ”
สุดท้าย เซียวเหยียนก็ยังคงบีบคอเขาจนตาย ตอนที่ใกล้จะขาดใจตาย ชายหนุ่มร่างผอมก็ดิ้นรนต่อสู้อย่างรุนแรงอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีผลอะไร
เมื่อจัดการกับนักฆ่าผู้นี้เสร็จ เซียวเหยียนถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่า ตนเองยังไม่รู้ชื่อจริงของอีกฝ่ายเลย ส่วนชื่อคนรับใช้ที่อีกฝ่ายใช้แฝงตัวเข้ามา ก็เป็นชื่อที่ตระกูลเซียวตั้งให้…แต่ช่างมันเถอะ
