จี้เนี่ยนสวมเสื้อคลุมตัวโคร่งอย่างไม่ใส่ใจ ปกปิดร่างในชุดว่ายน้ำ รวบผมดำด้วยยางรัดผม แล้วเดินตามชายคนนั้นไปยังดาดฟ้าเรือบนเรือสำราญขนาดใหญ่ ความจริงแล้วรวมทั้งชั้นบนและชั้นล่างก็มีคนเพียงสี่สิบกว่าคนเท่านั้น ตอนนี้พวกเขาส่วนใหญ่รวมตัวกันอยู่ตรงกลางดาดฟ้าเรือ กำลังพิจารณาคนสองคนที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาอย่างละเอียด ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย“ท่านประธานมาแล้ว!”“เร็วๆ หลีกทางให้ท่านประธาน”“สวัสดีครับ/ค่ะ ท่านประธาน”“สวัสดีครับ/ค่ะ ท่านประธาน”“……”คนหนึ่งในกลุ่มเห็นจี้เนี่ยนสวมเสื้อคลุมเดินมา จึงรีบเตือนทันที ฝูงชนแยกออกเป็นทางเดินในทันใด โค้งคำนับเล็กน้อยพลางกล่าวทักทายจี้เนี่ยนพยักหน้าเบาๆ เดินผ่านฝูงชนอย่างสงบ ตรงไปยังเบื้องหน้าสองคนนั้นทันที บนดาดฟ้าเรือที่ประกอบด้วยพิกเซล ชายหญิงคู่หนึ่งนอนนิ่งอยู่ที่นั่น น้ำทะเลชุ่มโชกหยดจากเสื้อผ้าของพวกเขา แผ่ซึมเป็นแอ่งน้ำโดยรอบ ทั้งสองนอนหมดสติอยู่กลางแอ่งน้ำหญิงสาวสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มเปื้อนเลือด ใบหน้าซีดขาวด้านหลังของเธอมีรอยแผลจากดาบที่น่าสยดสยองแต่ไม่มีเลือดซึมออกมาแม้แต่น้อย ลมหายใจอ่อนแรงทว่าสม่ำเสมออาการบาดเจ็บของชายหนุ่มรุนแรงกว่ามาก รอยดาบทะลุผ่านร่างของเขาจากด้านหลังสู่ด้านหน้า เลือดย้อมเสื้อผ้าจนเป็นสีแดงฉาน มือซ้ายของเขากำมือหญิงสาวแน่น มือขวาจับดาบยาวไว้ไม่ยอมปล่อยแม้จะหมดสติไปแล้วสายตาของจี้เนี่ยนตกลงบนร่างของชายหนุ่มในทันใด ม่านตา
