บอลพิกเซลสลายไปเหมือนฟองสบู่ เรือสำราญขนาดใหญ่ที่ถูกห่อหุ้มอยู่ภายในปรากฏขึ้น เด็กสาวคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ที่ด้านหน้าสุดของเรือสำราญ มือทั้งสองข้างสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม น้ำทะเลมากมายตกลงมาประหนึ่งหยดฝน ทำให้ชายกระโปรงของเธอเปียกชุ่ม“ที่นี่คือแวดวงผู้เลื่อมใสของที่ราบฟ้าสูงสินะ……”สายตาของจี้เนี่ยนกวาดมองท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว แล้วมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยตึกสูงบนฝั่ง จากนั้นจึงทำเสียงจึ๊ปาก “จึ๊ๆๆๆ ใหญ่โตเกินคาดจริงๆ”เรือสำราญค่อยๆ เข้าเทียบฝั่ง จี้เนี่ยนก้าวออกจากด้านหน้าของเรือสำราญ กระโดดอย่างคล่องแคล่วไปยังชายฝั่งเว่ยตงและอัศวินโค้งคำนับเล็กน้อย กล่าวพร้อมกันว่า“สวัสดีครับ ท่านประธาน”“อ้าว! เสี่ยวเว่ยตง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ?” จี้เนี่ยนยิ้มพลางตบไหล่ของเว่ยตง “ครั้งนี้นายลำบากแล้ว”เว่ยตงยิ้มอย่างจนใจ “ประธานครับ ผมอายุสามสิบแล้วนะครับ……การใช้คำว่า ‘เสี่ยว’ คงไม่เหมาะสมแล้วล่ะครับ?”“มีอะไรไม่เหมาะสมกัน”จี้เนี่ยนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เดินไปตรงหน้าของอัศวินที่เปียกโชกไปทั้งตัว มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าดูแปลกประหลาด “ลำดับหก นี่นายแช่น้ำพุร้อนมาเหรอ? ฉันได้ยินมาว่าน้ำพุร้อนแบบอาบรวมที่ฮอกไกโดส่วนใหญ่ มีแต่คุณยายที่หมายปองร่างกายของหนุ่มน้อย นายไม่ได้โดนลวนลามมาใช่ไหม?”อัศวิน “……”“ท่านประธาน สิ่งของบนเรือเตรียมพร้อมหมดแล้วครับ” สมาชิกคนหนึ่งของสมาคมปีศาจเดินมาด้านหลัง
