่างรางๆ“ประธาน เราใกล้จะถึงช่องว่างของกระจกยาตะแล้ว” ชายในชุดสูทเดินมาข้างๆ เธอแล้วรายงาน“อืม” จี้เนี่ยนพยักหน้าอย่างสงบ หันหลังเดินไปทางห้องโดยสาร เสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งพลิ้วไหวในสายหมอก “แจ้งทุกคน เตรียมตัวเข้าสู่แวดวงผู้เลื่อมใสเถอะ”……ญี่ปุ่นแวดวงผู้เลื่อมใสชายฝั่งฮอกไกโดเว่ยตงยืนอยู่ริมทะเลที่มีคลื่นลมแรง มองไปยังขอบฟ้าไกลๆ ด้วยสายตาที่ดูกังวลเล็กน้อย“ท่านอัศวิน ทำไมท่านประธานและคนอื่นๆ ยังไม่มาอีกล่ะครับ?” เขาหันไปถามอัศวินที่อยู่ข้างๆ อย่างอดใจไม่ไหวอัศวินนั่งอย่างสบายอารมณ์บนชายหาด หยิบเปลือกหอยขึ้นมาแล้วโยนลงไปในคลื่นทะเลไกลๆ ก่อนจะกล่าวอย่างไม่รีบร้อนว่า “ไม่ต้องกังวลไป การผ่านช่องทางนั้นต้องใช้เวลา พวกเราได้ทำเครื่องหมายสัญญาณไว้ตลอดทางแล้วมีประธานอยู่ด้วย จะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะ?”“ก็จริงนะครับ……”เว่ยตงพยักหน้า รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยครืน!!! ตูม!!!ทันใดนั้น เสียงสนั่นก็ดังมาจากทะเลไกลๆ ลูกบอลพิกเซลขนาดมหึมาลอยขึ้นมาจากใต้ทะเลอย่างรวดเร็ว พุ่งขึ้นเหนือผิวน้ำแล้วตกลงกระแทกทะเลอย่างแรง ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัว“Sh*t!” อัศวินผมทองตาสีฟ้าอุทานออกมาเป็นคำหยาบ ก่อนจะหันหลังวิ่งไปทางด้านหลัง คลื่นยักษ์ที่ม้วนตัวซัดเข้าชายหาด ละอองน้ำทะเลที่กระเซ็นขึ้นมาทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียกในที่สุดเว่ยตงมองดูลูกบอลพิกเซลกลางทะเล ดวงตาเปล่งประกายด้วยความปีติยินดีอย่างล้นพ้น! เปลือกของลูก
