แล้ว”“แล้วยังไงล่ะ?”“ผู้ที่มีชีวิตอยู่มานานกว่าพันปีจะสามารถชอบบุรุษที่เพิ่งรู้จักไม่นานได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ?” เมอร์ลินจ้องตาเจียหลาน พลางกล่าวอย่างจริงจัง“ข้าได้ดูชะตากรรมของเจ้าในช่วงสามปีที่ผ่านมา ตั้งแต่เจ้าพบกับเขาจนถึงบัดนี้ เวลาที่อยู่ด้วยกันก็ไม่เกินหนึ่งปีด้วยซ้ำ เวลาหนึ่งปี แม้แต่ตัวหลินชีเยี่ยเองก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองชอบเจ้าหรือเปล่า สำหรับเจ้าที่มีชีวิตอยู่มานานกว่าพันปีมันก็แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นไม่ใช่หรือ? อย่าบอกข้าว่านี่คือรักแรกพบ ข้าไม่เชื่อหรอก เหตุที่เจ้าเข้าใกล้เขา จริงๆ แล้วมีจุดประสงค์อันใดกันแน่?”เสียงของเมอร์ลินค่อยๆ ทุ้มต่ำลง เขาจ้องตาเจียหลานเขม็ง วงเวทย์สีม่วงที่เพิ่งวาดเสร็จใต้เท้าของเขาค่อยๆสว่างขึ้น มีประกายแสงอัสนีวิ่งวนอยู่บนนั้น บรรยากาศของเวทมนตร์อันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วอากาศชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้มของเจียหลานพลิ้วไหวด้วยพลังเวทมนตร์ที่ปั่นป่วน เธอนั่งนิ่งอยู่ข้างกายหลินชีเยี่ย ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย“นี่คือคำถามที่คุณอยากถามจริงๆ สินะ?” เจียหลานเอ่ยเสียงเบา“อืม” เมอร์ลินกล่าวเสียงเรียบ “คำถามนี้ เจ้าต้องให้คำตอบข้า”สายตาของเจียหลานละจากเมอร์ลินไปตกอยู่บนใบหน้าของหลินชีเยี่ยที่กำลังหลับอยู่ข้างๆ ดวงตาสีดำสนิทราวกับอัญมณีกะพริบเบาๆ ระหว่างคิ้วเผยความอ่อนโยนออกมาเล็กน้อย“ฉันเข้าใกล้เขาโดยไม่มีจุดประสงค์อะไรทั้งสิ้น แค่อยากอยู่ข้างๆ เขาเท่านั้น……ฉั
