นรอมาสองพันปีกว่าจะได้พบเขา จะเป็นไปได้ยังไงที่ฉันจะทำร้ายเขา? ฉันรู้ว่าคุณระแวงฉัน แต่มีบางเรื่องที่ฉันยังบอกคุณไม่ได้……แต่ฉันรับรองได้ว่าถึงแม้ทั้งโลกจะเป็นศัตรูกับเขา ฉันก็จะยืนอยู่ข้างเขาตลอดไป”เมอร์ลินจมอยู่ในความเงียบเขาขมวดคิ้วจ้องเจียหลานอยู่นาน สุดท้ายก็ถอนหายใจ วงเวทย์ใต้เท้าค่อยๆ จางหายไป“คุณเชื่อฉันแล้วเหรอ?” เจียหลานเห็นเมอร์ลินหยุดมือง่ายๆ แบบนั้นก็เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ“ถึงไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ” เมอร์ลินยักไหล่ มองไปที่หลินชีเยี่ยที่หมดสติอยู่ข้างๆ “หากข้าผนึกเจ้าไว้ที่นี่จริงๆ พอเขาตื่นขึ้นมาต้องคลั่งตามหาเจ้าเป็นแน่ ถึงยามนั้นข้าก็จะกลายเป็นตัวร้ายที่ขัดขวางคู่รักเสียอีก”“เขาจะคลั่งตามหาฉันเหรอ? จริงเหรอคะ?”“แน่นอน” เมอร์ลินเลิกคิ้ว “เช้านี้เขายังบอกข้าอยู่เลยว่าเขาชอบพอเจ้า”“ขะ ขะ เขา……เขาพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?” เจียหลานร่างกายสั่นสะท้าน แก้มแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ความสงบในดวงตาหายไปนานแล้ว แทนที่ด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน“ขะ เขาแค่ยังสับสนอยู่ นี่เป็นความคิดในใจของเขาเอง หรือว่าเป็นผลจากลูกศรกามเทพ”เมอร์ลินโบกมือ “เจ้าอธิบายกับเขาเองเถอะ เรื่องระหว่างพวกเจ้า ต้องแก้ไขกันเอง ข้าช่วยได้แค่นี้แหละขออภัย……”เจียหลานกระแอมเบาๆ ข่มความดีใจในใจ นั่งตัวตรงอย่างสำรวมในเทวสถาน มองร่างที่สวมเสื้อคลุมเวทมนตร์ตรงหน้า กล่าวอย่างจริงใจว่า“สรรเสริญเทพเจ้าแห่งเวทมน
