เป็นคนพิการ แต่ว่าไปแล้ว ข้าไม่เห็นเจ้าฝึกยุทธ์จริงๆ นะ เจ้าฝึกวันละกี่ชั่วยามกัน?”
ข้าก็กำลังฝึกกับเจ้าอยู่นี่ไง… เซียวเหยียนจ้องมองดวงตาของเขาอย่างเรียบเฉย กล่าวว่า “เจ้าตอบคำถามของข้าก่อน ข้าถึงจะตอบคำถามของเจ้า นี่เรียกว่าการแลกเปลี่ยน”
ชายหนุ่มร่างผอมเลิกคิ้วเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เด็กคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ
“อย่างไรเสียก็ต้องตายอยู่แล้ว เจ้าทำให้ภารกิจของข้าล้มเหลว ทำให้บ้านข้าแตกสาแหรกขาด ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วย?” ชายหนุ่มร่างผอมหัวเราะเยาะเบาๆ
เซียวเหยียนกล่าว “เพราะข้ามองออกว่าเจ้าไม่อยากตาย เจ้าก็กลัวตายเช่นกัน และความตายก็มีหลายรูปแบบ ข้าสามารถให้เจ้าตายอย่างสบายๆ ได้”
รอยยิ้มของชายหนุ่มร่างผอมจางหายไป เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เปิดปาก “คนที่ส่งข้ามาคือ…” ทันใดนั้น แขนของเขาก็สั่นสะท้าน หมัดหนึ่งชกเข้าที่ศีรษะของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนเอียงศีรษะเล็กน้อย หลบได้อย่างง่ายดาย และไม่ได้โต้กลับ เพียงแค่จ้องมองเขาอย่างเย็นชา
ชายหนุ่มร่างผอมถูกสายตานั้นมองจนหัวใจจมดิ่งสู่ก้นบึ้ง เกิดความหนาวเหน็บขึ้นมา ความแตกต่างมันมากขนาดนี้เลยรึ? เขาผู้เป็นยอดฝีมือขอบเขตโคจรฟ้า กลับรู้สึกราวกับ
