หลินชีเยี่ยจมอยู่ในความเงียบ“เป็นอะไร? เจ้าไม่รู้แม้แต่ว่าตนเองชอบใครหรือไม่หรือ?” เมอร์ลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยหลินชีเยี่ยมองไปทางห้อง ครุ่นคิดอยู่นาน แล้วสูดหายใจลึก“ผมชอบ เพียงแต่……”“เพียงแต่?”“เพียงแต่ ผมไม่แน่ใจว่าความชอบนี้มาจากใจจริงของผม หรือเป็น… แค่ภาพลวงตาปลอมๆ” หลินชีเยี่ยชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ก่อนหน้านี้ เธอเคยใช้ลูกศรกามเทพแทงเข้าไปในหัวใจของผม”“ลูกศรกามเทพ?”เมอร์ลินตกตะลึง สายตาจับจ้องที่หน้าอกของหลินชีเยี่ย พลางหรี่ตาลง พิจารณาอย่างจริงจังเป็นเวลานาน สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมา “อืม……ข้าเข้าใจแล้ว”เมอร์ลินมองอีกฝ่ายอย่างซับซ้อน แล้วหมุนตัวเดินไปทางรถม้า “ไปปลุกสาวน้อยผู้นั้นขึ้นมาเถอะ พวกเราควรจะออกเดินทางต่อแล้ว”…ภายใต้แสงจันทร์สีเลือด รถม้าสีเงินแล่นอย่างรวดเร็วท่ามกลางซากปรักหักพัง ล้อรถหนักกดลงบนพื้นดิน ทิ้งรอยประทับลึกไว้ ราวกับเส้นโค้งอันงดงามที่สลักไว้บนผืนดินสีเลือด ทั้งลึกลับและแฝงจังหวะไว้“ท่านเมอร์ลินครับ ทำไมเรากลับมาที่เดิมอีกล่ะครับ” หลินชีเยี่ยมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ดูคุ้นตาพลางถามอย่างสงสัยเมอร์ลินที่นั่งอยู่ตรงข้ามหลับตาสนิท เอ่ยปากอย่างสงบ “จริงหรือ?”“ใช่ครับ อาคารแถวนี้ผมเพิ่งเห็นเมื่อกี้……”เมอร์ลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าเด่นชัดขึ้น เขานวดหัวตา “อาคารในที่ราบฟ้าสูงก็เหมือนๆกันหมด เจ้าคงมองผิดไป”
