ครึ่งชั่วโมงต่อมาหลินชีเยี่ยมองไม้เสียบที่กองเป็นภูเขาตรงหน้าเจียหลาน แล้วจมอยู่ในความเงียบ“หนูน้อย ยังต้องการอีกหรือไม่?”เมอร์ลินมองเจียหลานพร้อมรอยยิ้ม เขายื่นมือไปคว้าในวงวงเวทย์ บนโต๊ะก็ปรากฏจานเนื้อแกะเพิ่มขึ้นอีกหลายจาน เขายืนอยู่ตรงนั้นในชุดพ่อครัว ร่างสูงสง่าในสายตาของเจียหลานไม่ใช่เทพเจ้าแห่งเวทมนตร์ผู้ยิ่งใหญ่อีกต่อไป แต่เป็นเทพเจ้าแห่งอาหารที่ควบคุมความอร่อยในโลกมนุษย์“ฉันกินไม่ไหวแล้วค่ะ” เจียหลานนั่งลงบนพื้นอย่างพึงพอใจ ลูบท้องกลมป่องแล้วถอนหายใจยาวเมอร์ลินเงยหน้ามองดวงจันทร์สีเลือด โบกมือสลายเตาย่างและชุดพ่อครัวทั้งหมด แล้วสวมเสื้อคลุมเวทมนตร์สีน้ำเงินเข้มกลับคืน เขาพูดกับทั้งสองคนว่า“ดึกแล้ว วันนี้พักผ่อนที่นี่กันเถอะ”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยก็ชะงักเขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมัวสับสน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงระหว่างกลางวันกับกลางคืน จึงถามอย่างสงสัย“ท่านเมอร์ลิน พวกเราไม่จำเป็นต้องพักผ่อนนี่ครับ……”ตั้งแต่เข้ามาในที่ราบฟ้าสูง จนถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปแค่หกถึงเจ็ดชั่วโมงเท่านั้น ก่อนหน้านี้พวกเขาได้พักผ่อนในท้องของบาเกะคุจิมานานพอแล้ว หลังจากมาที่นี่ก็นั่งรถม้าตลอด จึงไม่มีความเหนื่อยล้าใดๆ“ไม่ เจ้าต้องการพักผ่อน” เมอร์ลินเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง “เมื่อตื่นขึ้นมา ก็จะถึงเวลาที่เจ้าจะได้รับของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้แล้ว……เจ้าจำเป็นต้องปรับสภาพจิตใจของตัวเองให้อยู่ในจุดสู
