ยมิแล้ว เขาก็ฆ่าเทพเจ้าทั้งหมดที่บ้าคลั่งในที่ราบฟ้าสูงใช่ไหม?” เจียหลานเข้าใจกระจ่างแจ้ง “ไม่แปลกเลยที่ถึงแม้ที่ราบฟ้าสูงจะล่มสลาย แต่ก็ไม่มีเทพบ้าคลั่งหนีออกมาเลย”“แต่ฉันยังมีข้อสงสัยอยู่” หลินชีเยี่ยเพ่งมองบนภาพจิตรกรรมที่สี่ที่ซูซาโนโอะ กำลังไล่ล่าเทพเจ้าอื่นๆ อย่างบ้าคลั่ง “เขารักษาสติได้อย่างไรภายใต้ดวงจันทร์สีเลือด?”ทันทีที่พูดจบ พื้นดินใต้เท้าพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!โฮก!!!เสียงคำรามราวกับฟ้าร้องดังมาจากส่วนลึกที่สุดของที่ราบฟ้าสูง คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวซัดเข้ามา ทำให้แก้วหูของหลินชีเยี่ยแทบแตกเขาหันไปมองทางที่มาของเสียงคำราม“ซูซาโนโอะเหรอ?” หลินชีเยี่ยชะงักไปชั่วขณะ แล้วดึงเจียหลานวิ่งออกไปนอกพระราชวัง!พอกลับมาถึงที่จอดรถม้า กลิ่นหอมของเนื้อก็โชยมาเมอร์ลินถอดเสื้อคลุมเวทมนตร์ออกแล้ว กลายร่างเป็นพ่อครัวสวมหมวกสูง นั่งข้างรถม้าอย่างไม่ตื่นตระหนกตรงหน้าเขามีเตาย่างตั้งอยู่ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ บนเตามีเนื้อแกะเสียบไม้หลายอันกำลังหมุนช้าๆ นั่นคือที่มาของกลิ่นหอมเมอร์ลินกำลังโรยยี่หร่าลงบนเนื้อแกะพลางมองมาทางหลินชีเยี่ยและเจียหลานที่มีสีหน้างุนงง เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า“ดูเสร็จแล้วหรือ? เนื้อของข้ายังไม่สุกเลย……”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่“ท่านเมอร์ลิน นี่คุณกำลัง……”“เตรียมอาหารเย็นน่ะ” เมอร์ลินวางผงยี่หร่าลงอย่างไม่รีบร้อน “ข้าเบื่ออาหารในโรงพยาบาลเต็มทนแล้ว พอออกมาได
