้ ก็อยากกินอะไรที่มันต่างออกไปบ้าง”หลินชีเยี่ยมองเนื้อแกะในเตาย่าง มุมปากกระตุกเล็กน้อย “เทพตะวันตก… ชอบกินเนื้อแกะย่างซินเจียงด้วยหรือครับ?”“เมื่อหลายร้อยปีก่อนตอนที่ข้าไปเยือนต้าเซี่ย บังเอิญได้เรียนรู้มานิดหน่อย” เมอร์ลินยิ้มเล็กน้อยหลินชีเยี่ย “…”มีเรื่องให้แซวมากเกินไป หลินชีเยี่ยไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี จึงเปลี่ยนเรื่องคุยไปเลย“ท่านเมอร์ลิน ท่านได้ยินเสียงนั้นไหมครับ?”“ได้ยินสิ” เมอร์ลินพูดอย่างใจเย็นขณะย่างเนื้อ “มลพิษขนาดใหญ่ที่เกิดจากการล่มสลายของบาเกะคุจิระเริ่มกัดกร่อนสติของซูซาโนโอะแล้ว แม้แต่หยกศักดิ์สิทธิ์ยาซาคานิก็ช่วยไม่ได้……เขากำลังจะบ้าคลั่งแล้ว”เมื่อได้ยินเสียงคำรามดังมาจากที่ไกลๆ อย่างต่อเนื่อง หลินชีเยี่ยก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆเมอร์ลินมองแวบหนึ่ง แล้วส่งเนื้อแกะย่างสองไม้ที่เพิ่งย่างเสร็จให้กับเขาและเจียหลาน พร้อมกับถามด้วยรอยยิ้ม“ดังนั้น ที่เจ้ารีบวิ่งออกมาเมื่อครู่ เจ้ากำลังกังวลอะไรอยู่หรือ?”หลินชีเยี่ยรับเนื้อย่างมา เงียบไปชั่วขณะ แล้วตอบตามตรงว่า “กังวลว่าคุณจะทิ้งพวกเราไป แล้วไปฆ่าซูซาโนโอะเพียงลำพัง”“เหตุใดข้าต้องฆ่าเขาด้วย?”“คุณมายังที่ราบฟ้าสูงก็เพื่อหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ไม่ใช่เหรอ? คุณไม่ได้มาเพื่อฆ่าเขาหรอกเหรอ?” หลินชีเยี่ยย้อนถามรอยยิ้มที่มุมปากของเมอร์ลินยิ่งกว้างขึ้น เขาส่ายหน้า “ข้าเคยบอกไปแล้วว่า พ่อมดไม่ถนัดการต่อสู้แบบเผชิญหน้า เมื่อเทียบกั
