นักงานส่งอาหาร แล้วมองประตูสำนักงานตรงหน้า พลางยิ้มเล็กน้อย “และคนที่สามารถออกมาจากสำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีได้ จะเป็นแค่คนส่งอาหารธรรมดาได้ยังไง?”เฉาเยวียนเดินไปหาพนักงานส่งอาหารที่ยืนสับสนอยู่ แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง“คุณลู่ พวกเราเป็นสมาชิกของหน่วยม่านราตรี หน่วยรบพิเศษที่ห้าแห่งต้าเซี่ย พวกเราอยากขอให้คุณช่วยหาคนๆ หนึ่ง……”“พวกคุณ……กำลังพูดอะไรกัน?” พนักงานส่งอาหารมองคนตรงหน้า ราวกับกำลังมองคนบ้า “พวกคุณหาผิดคนแล้วหรือเปล่า?”“คุณลู่……”เฉาเยวียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ ทว่าเสิ่นชิงจู่ที่อยู่ด้านข้างก็ตบไหล่เขาเบาๆ อย่างเงียบเชียบ“พวกคุณจำคนผิดจริงๆ”เฉาเยวียนหันหน้าไปมองด้วยความสงสัยเสิ่นชิงจู่ยื่นมือชี้ไปที่ไม่ไกลนัก พลางพูดว่า“ทางนั้น ก็มีพนักงานส่งอาหารคนหนึ่งที่เพิ่งออกไป……”“แล้วยังไงต่อ?”“เป็ดน้อยสีเหลืองบนหัวเขา… บินได้”“……ไล่ตาม!!”…ที่ราบฟ้าสูงรถม้าสีเงินกำลังแล่นอย่างรวดเร็วผ่านโลกสีเลือดเสาขนาดใหญ่ที่พังทลายเห็นได้ทั่วไป วิหารที่แตกสลายไม่เหลือความรุ่งโรจน์ในอดีต ภายใต้แสงจันทร์สีเลือด ชิ้นส่วนของซากศพกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ส่องประกายสีแดงอันน่าขนลุกหลินชีเยี่ยมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับค้นพบบางสิ่ง ความสงสัยผุดขึ้นในใจ เขาหันไปถามเมอร์ลิน“ท่านเมอร์ลิน ทำไมตลอดทางที่เราผ่านมา ถึงไม่เห็นศพที่สมบูรณ์เลยสักศพ?”ตามหลักแล้ว แม้จะเกิดสงครามเทพที่โหดร้าย ก็ไม่น่าจะไม่มีศพของเ
