ยังไงบ้าง?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นพวกเขาโผล่ขึ้นมาก็รีบถามอย่างร้อนใจสมาชิกทีมค้นหาสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนปัญญา“พวกเราค้นหาทั่วบริเวณทะเลแถวนี้แล้ว แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของพวกเขาเลย……”สีหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้น รถจี๊ปคันหนึ่งก็แล่นมาตามถนนอย่างรวดเร็ว!พร้อมกับเสียงเบรกแหลมดัง รถจี๊ปก็จอดลงข้างชายฝั่ง ชายผมยาวสวมเสื้อคลุมนักวิจัยและแว่นตาก้าวลงจากรถเดินอย่างรวดเร็วมาทางนี้“ชิงอวี๋!”เมื่อเห็นร่างนั้น ดวงตาของทุกคนที่อยู่ในที่นี้พลันเปล่งประกายแต่ไม่นาน พวกเขาก็พบว่าอันชิงอวี๋ที่ยืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้ดูแตกต่างไปบ้างผมดำยาว เคราที่รกรุงรัง ใบหน้าที่ไม่ได้แต่งเติม……เมื่อเทียบกับอันชิงอวี๋ที่เคยดูสุภาพเรียบร้อยในอดีต ตอนนี้อีกฝ่ายดูเหมือนคนป่าไปเลย[ชิงอวี๋ นี่…] เจียงเอ่อร์ถามอย่างสงสัย“เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยคุยกัน” อันชิงอวี๋กวาดตามองคนทั้งสี่ พบว่าพวกเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก หัวใจที่เป็นกังวลมาตลอดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด แต่ไม่นานก็ขมวดคิ้วแน่นอีกครั้ง“ชีเยี่ยกับเจียหลานล่ะ?”“……ยังหาไม่เจอ” เฉาเยวียนเอ่ยอย่างขมขื่น “ค้นหาทั่วบริเวณหมู่บ้านชาวประมงแล้ว ก็ยังไม่พบพวกเขาทั้งสอง”ความกังวลในดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งเกือบจะล้นออกมา เขาคว้าไหล่ของอันชิงอวี๋ไว้ อดไม่ได้ที่จะถาม “ชิงอวี๋พวกเราควรทำยังไงดี?”พลังทำลายล้างของกฎแห่งเวลาปราก
