บทที่ 21
คนรับใช้รีบขอความเมตตา ขณะที่คนรับใช้อีกคนหนึ่งเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงแอบเหลือบมองเซียวเหยียนแล้วกล่าวว่า “คุณชายน้อย ข้าพอจะรู้จักคนหนึ่ง ได้ยินมาว่าเล่นหมากล้อมเป็นเหมือนกัน เป็นบ่าวรับใช้ชั้นสามที่ในจวนเพิ่งจะรับเข้ามาใหม่ขอรับ”
“โอ้?” เซียวเหยียนเลิกคิ้ว ถาม “อยู่ที่ไหน?”
“อยู่ที่โรงเก็บฟืน รับผิดชอบผ่าฟืนขอรับ”
“แล้วจะรออะไรอยู่ เรียกเขามา ให้ข้าทดสอบดูหน่อย” เซียวเหยียนกล่าวทันที
“ขอรับคุณชายน้อย” คนรับใช้ดีใจ รีบขอตัวจากไป
ไม่นานนัก ชายหนุ่มร่างผอมแห้งคนหนึ่งในชุดคนรับใช้ ก็ถูกนำมาอยู่ตรงหน้าเซียวเหยียน
“ยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบคารวะคุณชายน้อยอีก”
“อ๊ะ! ขอรับ…ขอให้คุณชายน้อยสุขภาพแข็งแรง” ชายหนุ่มร่างผอมรีบคุกเข่าลง
เซียวเหยียนโบกมือเล็กน้อยเป็นเชิงให้เขาลุกขึ้น แล้วชี้ไปที่กระดานหมาก “ได้ยินมาว่าเจ้าเล่นหมากเป็น มาเล่นเป็นเพื่อนข้าสักกระดานดูสิ หากเล่นได้ดี ต่อไปเจ้าก็มาอยู่ที่เรือนขุนเขาสายน้ำนี้แหละ ข้าจะประทานตำแหน่งบ่าวรับใช้ชั้นหนึ่งให้ ให้คอยอยู่ข้างกายข้า”
“หา?” ชายหนุ่มร่างผอมไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องดีๆ เช่นนี้จะหล่นมาจากฟ้า เขาตะลึงงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดีใจอย่า
