งสุดขีด “ขอบคุณคุณชายน้อย! ขอบคุณคุณชายน้อย!” พูดจบ เขาก็ใช้สองมือเช็ดบนตัว แล้วนั่งลงหน้ากระดานหมาก
ในไม่ช้า กระดานใหม่ก็เริ่มขึ้น เซียวเหยียนจับหมากขาว
เมื่อผ่านไปเจ็ดแปดตา เซียวเหยียนก็รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที ชายหนุ่มร่างผอมผู้นี้เล่นหมากล้อมเป็นจริงๆ อีกทั้งยังมีฝีมืออยู่ไม่น้อย
เซียวเหยียนจึงเริ่มจริงจังขึ้นมาบ้าง วางหมากโดยไม่ออมมือ
เพียงครึ่งเค่อ (ประมาณ 30 นาที) สีหน้าของชายหนุ่มร่างผอมก็ซีดขาวลง ที่หน้าผากมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นไม่ขาดสาย ในแววตามีความหวาดกลัวปรากฏขึ้น สุดท้าย ฝ่ามือของเขาก็สั่นเทาเบาๆ มองกระดานหมากตรงหน้าอย่างท้อแท้ แล้วเงยหน้ามองเซียวเหยียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ เด็กเล็กเพียงเท่านี้ กลับมีความรู้ด้านวิถีแห่งหมากลึกซึ้งถึงเพียงนี้
“ข้า…แพ้แล้ว” ชายหนุ่มร่างผอมลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน ในแววตามีความไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ และยังมีร่องรอยของความดุร้ายซ่อนอยู่
เซียวเหยียนกลับกำลังตกตะลึง เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มจึงได้สติกลับมา แล้วก็หัวเราะออกมาทันที “ดี! ดีมาก! ต่อไปเจ้าก็คือบ่าวรับใช้ชั้นหนึ่งในเรือนของข้า ตามข้า แค่เล่นหมากเป็นเพื่อนข้าทุกวันก็พอ”
ชายหนุ่มร่างผอมตะลึงงัน
