“ประตูแห่งการนำพาของที่ราบฟ้าสูง?” หลินชีเยี่ยเบิกตากว้าง “คุณหมายความว่าหลังประตูนั้น… คือที่ราบฟ้าสูงเหรอครับ?”เมอร์ลินพยักหน้า “และนั่นก็คือจุดหมายปลายทางของเราในครั้งนี้”ท่ามกลางคลื่นทะเลที่ม้วนตัว ร่างมหึมาของบาเกะคุจิระค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้ประตูยักษ์บนผิวน้ำทะเลหลินชีเยี่ยยืนอยู่บนหลังบาเกะคุจิระ มองไปยังประตูยักษ์ มุมมองเปลี่ยนจากการมองตรงไปเป็นการเงยหน้ามองจนสุดท้ายแม้จะเงยหน้าก็ยังมองไม่เห็นภาพรวมทั้งหมด ความตื่นตะลึงในใจเพิ่มขึ้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ประตูบานนี้ใหญ่มากจริงๆ แม้ว่าร่างของบาเกะคุจิระจะใหญ่โตมโหฬารแล้ว แต่ตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าประตูแห่งนี้ก็ยังดูเล็กราวกับของเล่น ส่วนหลินชีเยี่ยและอีกสองคนที่ยืนอยู่บนหลังมัน ยิ่งเล็กกว่าเม็ดฝุ่นเสียอีก“เตรียมตัวให้พร้อม เราจะเข้าไปแล้ว” เมอร์ลินพูดขึ้นอย่างกะทันหันก่อนที่หลินชีเยี่ยจะทันได้ตอบสนอง ประตูยักษ์ตรงหน้าบาเกะคุจิระก็เปิดออกเป็นช่องเล็กๆ อย่างไร้สุรเสียงแสงสีขาวเจิดจ้าออกมาจากหลังประตู ทำให้หลินชีเยี่ยต้องหลับตาลงโดยไม่อาจควบคุมได้แรงดึงดูดมหาศาลพุ่งออกมาจากหลังประตู!วืด!!ประตูใหญ่เก่าแก่และหนักแน่นค่อยๆ เปิดออก ภายใต้แรงดึงดูดอันน่าสะพรึงกลัว ร่างกายของหลินชีเยี่ยและเจียหลานหลุดออกจากหลังวาฬในทันที ราวกับเป็นฝุ่นละอองสองเม็ดที่ถูกเครื่องดูดฝุ่นดูดไป พุ่งตรงไปยังด้านหลังประตูบานใหญ่นั้นเมอร์ลินที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหว
