่งตลอดจึงถามด้วยความสงสัย“ท่านเมอร์ลิน คุณกำลังมองอะไรอยู่?”“ปลุกสาวน้อยที่กำลังหลับอยู่คนนี้ขึ้นมาเถอะ พวกเรากำลังจะถึงแล้ว” เมอร์ลิน ลุกขึ้นยืนและพูดอย่างช้าๆในที่สุดก็จะถึงแล้ว…หลินชีเยี่ยไม่ได้ดูเวลา แต่พอจะรู้สึกได้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่มาแล้วอย่างน้อยสี่ชั่วโมง แม้ว่าความเร็วหลังจากบาเกะคุจิระจะไม่เร็วนัก แต่ด้วยเวลาที่ยาวนานขนาดนี้ พวกเขาน่าจะออกจากเขตชายแดนของต้าเซี่ยอย่างสมบูรณ์แล้วหลินชีเยี่ยเดินไปข้างๆ เจียหลาน แล้วปลุกเธอ“ชีเยี่ย?” เจียหลานตื่นขึ้นมาแล้วมองรอบๆ อย่างงุนงง “เกิดอะไรขึ้น? ลูปถูกจัดการแล้วเหรอ?”“จัดการแล้ว พวกเราออกจากหมู่บ้านชาวประมงแล้ว”หลินชีเยี่ยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เจียหลานฟังอย่างคร่าวๆ พร้อมทั้งให้เธอเก็บอมตะกลับคืน แล้วพาเธอมาที่ข้างๆ เมอร์ลิน“นี่คือท่านเมอร์ลิน เทพเจ้าแห่งเวทมนตร์ผู้ยิ่งใหญ่ และเป็นผู้อาวุโสที่ช่วยพวกเราออกจากลูป”“ส… สวัสดีค่ะ ท่านเมอร์ลิน เทพเจ้าแห่งเวทมนตร์ผู้ยิ่งใหญ่ ฉันชื่อเจียหลานค่ะ” เจียหลานพูดตามคำเรียกของหลินชีเยี่ยอย่างว่าง่าย“เรียกฉันว่าลุงเมอร์ลินก็พอ” เมอร์ลินยิ้มอย่างอ่อนโยนเขายกไม้เท้าวิเศษในมือขึ้น แตะพื้นเบาๆ วงเวทย์สายหนึ่งวาบผ่านใต้เท้าทั้งสามคนในชั่วพริบตาหลินชีเยี่ยและเจียหลานรู้สึกแค่ว่าตาพร่าไปชั่วขณะ ก็ถูกย้ายจากภายในร่างสัตว์ประหลาดมาอยู่บนหลังด้านนอกทันทีตอนนี้สัตว์ประหลาดได้ลอยขึ้นมาจากทะเลลึกสู่ผิวน้
