่มรูปงามในชุดกิโมโนสีดำแบกกล่องไม้ใบหนึ่ง ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู“พี่อามามิยะ” ยูริ ทากิชิโระเห็นคนคนนั้นแล้วรอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏบนใบหน้า“อืม สุขภาพเป็นยังไงบ้างช่วงนี้?”อามามิยะ ฮารูกิเดินเข้ามาในห้อง วางกล่องไม้ที่แบกมาลงบนพื้นแล้วถาม“ดีมากเลย” ยูริ ทากิชิโระลุกขึ้นยืน พลางจัดชามและตะเกียบให้อามามิยะ ฮารูกิ ไปด้วย แล้วถามว่า “แล้วพี่ชายล่ะ? หาดาบมากาตสึเล่มสุดท้ายเจอแล้วหรือยัง?”“……ยังไม่เจอ” อามามิยะ ฮารูกิส่ายหัว “ช่วงนี้คำทำนายที่โชตะให้ฉันมา ไม่ก็คลุมเครือมาก ไม่ก็ผิดพลาด การจะหาดาบมากาตสึ เล่มสุดท้ายอาจต้องใช้เวลาอีกสักพัก”“ต้องการให้ผมช่วยพี่ชายหาไหม?”“ไม่เป็นไรหรอก ช่วงนี้กูลปรากฏตัวบ่อยขึ้นเรื่อยๆ นายยังต้องคอยดูแลที่นี่อยู่……เรื่องนี้ฉันทำเองได้”“รับทราบ”อามามิยะ ฮารูกินั่งลงที่ของตัวเอง จึงเหลือบมองไปทางชายชราผมขาวที่นั่งอยู่อีกด้าน“สวัสดีครับ” อามามิยะ ฮารูกิทักทายอย่างสุภาพ “ผมชื่ออามามิยะ ฮารูกิ”หน้ากากหวังเงียบไปครู่หนึ่ง “หน้ากากหวัง”“คุณมาจากต้าเซี่ยเหรอ?”“อืม”“หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมจะพาคุณไปพบใครบางคน บางทีคุณอาจจะรู้จักก็ได้”น้ำเสียงของอามามิยะ ฮารูกิสงบนิ่งมาก หน้ากากหวังได้ยินประโยคนี้แล้ว ดวงตาฉายแววสงสัย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังพยักหน้า“ร้อนๆๆ……”ยูรินะเดินเท้าเปล่าบนเสื่อทาทามิ ยกจานอาหารร้อนๆ หลายจานมาวางบนโต๊ะ ไม่นานก็เต็มโต๊ะทั้งหมดหลังจากยูรินะนั่งลงแล้ว
